Rorty in een zin

Iemand als Rorty verwerpt in Philosophy and the Mirror of Nature (1980) de eeuwenoude zoektocht naar een fundament voor ware en zekere kennis als een verkeerde zoektocht.

Na dit foundationalisme te hebben afgedaan als incorrect, betoogt Rorty dat de rol van de filosoof niet meer ligt in het nabootsen van de exacte wetenschappen en hun wetenschappelijke methodes.

Op epistemologisch vlak bekritiseert Rorty de pogingen om kennis te funderen en te rechtvaardigen met behulp van een aantal fundamenten (dit zijn stellingen die vanzelfsprekend zijn).

Rorty benadrukt dat het essentiële doel van postanalytische filosofie niet intrinsiek tegengesteld is aan dat van de analytische filosofie of aan dat van haar methodes, maar enkel aan haar uiteindelijke verwachtingen.

Rorty bestrijdt de verwijten van relativisme in zijn filosofie; hij beschouwt zijn eigen filosofie niet als relativistisch.

Rorty roept de analytische traditie op in zijn werk Philosophy and the Mirror of Nature (1979) om meer aandacht te schenken aan de belangrijke ideeën die het werk van de continentale filosofen de analytische filosofie kan leren.

Rorty's dissertatie, The Concept of Potentiality en zijn eerste boek (als redacteur), The Linguistic Turn (1967), werden nog geschreven volledig via de analytische methode.

We kunnen volgens Rorty een uitspraak niet rechtstreeks met de werkelijkheid vergelijken, alleen vergelijken met andere concurrerende uitspraken.

De Amerikaanse filosofen Richard Rorty en Martha Nussbaum zeiden al dat je om het hart te raken een verhaal moet vertellen.

De Fransman Jacques Derrida (1930-2004) reflecteerde daar diepgaand over, maar anders dan Rorty ging hij niet uit van mensenrechten, maar van gastvrijheid die, schreef hij, als idee grenzeloos was, maar in de praktijk anders uitpakte.

In een glashelder betoog belicht Rorty een filosofisch dilemma: hoe diep moeten de fundamenten van de mensenrechten reiken?

Politieke keuzes over migranten dienen op basis van de theorie van Rorty aan de juridische vereisten van de mensenrechten te beantwoorden, zonder diepere fundamenten.

Rorty en Derrida pleiten allebei voor een concrete, pragmatische aanpak van grote principes, met veel aandacht voor de context.

Van Rorty is de stelling dat 'De hut van oom Tom' meer heeft bijgedragen aan de afschaffing van de slavernij dan welke juridische campagne ook.

In de jaren zeventig kregen wij het postmodernisme van Rorty, een filosoof die volgens Jaap van Heerden tot zijn verbijstering ontdekte dat hij een aanhanger was van een filosofie die hijzelf had bedacht.

Het mijne niet: Nietzsche beweerde ooit dat er geen feiten zijn, maar 'slechts interpretaties', en Rorty's bijdrage biedt meer van hetzelfde.

In zijn verlangen naar een vreedzamere wereld was een fijn boek of goed krantenartikel volgens Rorty meer waard dan een diepe denker met een stompe pen.

Rorty koestert de filosofie als de strijd der getemperde hartstochten, een sociaal-democratisch gevecht waar de filosofie en de kunst zich dienen te richten op de gewone mens en op het haalbare.

De onlangs overleden Richard Rorty benadrukte al dat juist fictie een groter vermogen tot empathie kan genereren.

Dit lijkt te zijn voorbijgegaan aan Heleen van Doremalen, die in haar interview met Richard Rorty de filosoof plompverloren een 'fervent antisemiet' noemt (De Groene van 2 juli).