Rugplaten in een zin

De bovenzijde van het achterlijf draagt de rugplaten of tergieten en aan de onderzijde zijn de buikplaten of sternieten gelegen.

De lange staart zwiepte dan de "thagomizer" heen en weer om de flanken te dekken, terwijl de rugplaten een aanval van boven afweerden.

Exemplaren van de soort Hectopsylla psittaci kunnen het achterlijf zo sterk uitrekken tijdens de zwangerschap dat de buik- en rugplaten ver van elkaar af staan.

Vervolgens worden alle pissebedden in een beker met vochtige doekjes gezet (om de diertjes niet te laten uitdrogen) en worden zowel de 'overlevenden' als de 'gevangenen' opgemeten: lichaamslengte, aantal rugplaten en loopsnelheid.

Zo'n functie konden de rugplaten niet hebben gehad als Stegosaurus warmbloedig was.

Aan de bovenkant zitten achter het rugschild, dat de kop en borststuk verbindt, zeven rugplaten.

Behalve deze skeletelementen werden ook huidverbeningen aangetroffen: verschillende rugplaten, vier losse kleine verbeende schubben en twee grote stekels, die op de schouder zaten.

Bewaard zijn gebleven: een vrij complete schedel, drie halswervels, drie ruggenwervels, vier sacrale wervels, twintig staartwervels, twee middenvoestbeenderen, drie kootjes, drie platen, een stekel en vier osteodermen niet zijnde rugplaten.

De indeling en vorm van rugplaten en stekels lijkt bij Chunkingosaurus en Tuojinagosaurus identiek te zijn.

Deze vormen hadden grote rugplaten terwijl een schouderstekel vermoedelijk ontbrak.

Farlow nam dus aan dat de rugplaten dienden voor temperatuurregeling: als het dier moest afkoelen, voorzagen de platen daartoe in een groot oppervlak en konden zo gemakkelijk warmte afgeven.

Ook de pantsering is basaal: de rugplaten zijn laag en de osteodermen van de staart zijn nog plaatvormig.

S. stenops was korter van bouw dan S. armatus maar had grotere rugplaten.

Bij Type C gaat het vermoedelijk om grote rechthoekige rugplaten met een lengte van tussen de vijftien en vijfentwintig centimeter.

De kleur is chocoladebruin, soms tot groenbruin tot zwart en bij oudere dieren worden de hoekige rugplaten ronder en boller.

Een studie van Carpenter uit 2011 toonde aan dat bij oudere dieren de botwanden van de stekels sterk verdikten; dit zag hij als een aanwijzing dat deze in tegenstelling tot de rugplaten wel een verdedigende functie hadden.

Het achterlijf wordt beschermd door stevige buikplaten aan de onderzijde die de sternieten worden genoemd en rugplaten of tergieten aan de bovenzijde van het lichaam.

Het is mogelijk dat de hele rij rugplaten naar achteren toe in vorm geleidelijk overging in staartstekels; het gerestaureerde museumskelet heeft twee paar grote stekels aan het uiteinde van de staart maar daar is geen echt bewijs voor.

Hierna volgen zeven rugplaten waarvan de laatste, de dertiende, de grootste is van de hele reeks.

Maidment kon daarvan in 2008 geen enkele als uniek bevestigen maar gaf drie andere autapomorfieën: het bezit van elf ruggenwervels; de vierde sacrale wervel is niet vergroeid met het heiligbeen; de rugplaten zijn van voor naar achter langer dan hoog.