Ruimtesteen

Op korte termijn is dat niet zo erg, omdat kleine foutjes in de door astronomen veronderstelde baan van een ruimtesteen dan niet direct zullen resulteren in een enorm verschil met de daadwerkelijke baan van die ruimtesteen.

Astronomen spotten ruimtesteen die op ramkoers met de aarde ligt (en een paar uur later daadwerkelijk inslaat!

De baan van de ruimtesteen is inmiddels tot in detail in kaart gebracht en er is geen enkele aanwijzing dat de steen in de voorziene toekomst een gevaar voor de toekomst gaat vormen.

Deze ruimtesteen was zo’n 17 meter groot en ontplofte op 20 kilometer hoogte in de atmosfeer.

Een analyse van drie stofdeeltjes afkomstig van Itokawa onthult dat dit niet de ruimtesteen is waar je ruzie mee moet krijgen.

En uit de positie die de ruimtesteen op die verschillende momenten heeft, kan dan grofweg worden afgeleid welke koers deze – rond de zon – vaart.

Het hint erop dat dit type ruimtesteen – koolstofhoudende chondrieten – in het verleden water naar de aarde hebben gebracht en zo een belangrijke rol hebben gespeeld in het ontstaan van de oceanen en daarmee ook het leven op onze planeet.

Hoewel het van een botsing gelukkig nooit is gekomen, heeft de scheervlucht van 2023 BU langs de aarde wel effect op de ruimtesteen zelf gehad.

In de uren die volgden, bleven astronomen de ruimtesteen – waarvan wel duidelijk was dat deze geen bedreiging vormde voor de aarde (zie kader) – goed in de gaten houden.

Kortom, we kunnen ons al binnenkort opmaken voor een spannende ontmoeting tussen planetoïdenjager Lucy en een ruimtesteen in de planetoïdengordel.

Om de baan van zo’n ruimtesteen in kaart te brengen, wordt deze op verschillende momenten geobserveerd.

Onlangs zijn we onverhoopt door een ruimtesteen op een bezoekje getrakteerd.

Tijdens deze missie heeft NASA vorig jaar al aangetoond dat het mogelijk is om een ruimtesteen middels een klein duwtje van koers te laten veranderen.

Zo vond deze in 2016 bijvoorbeeld ‘Egg Rock’; een ruimtesteen ter grootte van een golfbal.

De bedoeling is namelijk dat de sonde door zijn inslag de baan van de ruimtesteen iets aanpast.

De DART-sonde komt ondertussen steeds dichterbij zijn eindbestemming en heeft inmiddels zelfs al een eerste blik op de ruimtesteen geworpen.

De knal – de planetoïde zou bekogeld worden met vrijkomende neutronen – levert dan de energie om zo’n ruimtesteen een zet te geven.

De missie moet ons namelijk voorbereiden op de grootst denkbare catastrofe van boven: het moment dat we een ruimtesteen ontdekken die op ramkoers ligt met aarde.

De Nadir-krater is ongeveer acht kilometer groot en is waarschijnlijk veroorzaakt door een grote ruimtesteen van zeker 400 meter.

De ruimtesteen is verantwoordelijk voor de Geminiden; een meteorenzwerm die elk jaar in december acte de présence geeft.