Rumphius

In 1902 werd de 200ste sterfdag van Rumphius door het toenmalig Koloniaal Instituut (voorloper van het KIT) herdacht met een gedenkboek, een penning en de stichting van het Rumphius fonds.

Camphuys had een kopie laten maken van het kruidenboek van Rumphius, met 345 hoofdstukken en 392 illustraties, zodoende kon zijn werk toch nog worden uitgegeven, toen het schip Waterland bij Bordeaux verloren ging.

Dat Rumphius tijdens zijn leven al niet geheel onbekend was in Europa, blijkt uit briefwisselingen die hij voerde met Leidse en Duitse geleerden.

Het is de eerste van een reeks grote teleurstellingen die Rumphius te wachten staat.

Tijdens zijn studieperiode wordt Rumphius nieuwsgierig naar Mediterrane landen.

Uit Rumphius’ natuurbeschrijvingen blijkt zijn grote zelfrelativerende vermogen; hij noemt bijvoorbeeld steeds expliciet de namen van zijn Ambonese informanten.

Militair en geograaf Georg Everhard Rumphius woonde in het fort van 1660 tot 1670, waar hij aan een boek over de flora en fauna van Ambon werkte.

Rumphius kwam echter om onbekende redenen in Portugal terecht en verbleef daar enkele jaren.

Rumphius begon aan een mineralogische studie van eilanden in de archipel.