Saarinen

Samen met Aino-Kaisa Saarinen veroverde ze de bronzen medaille op het onderdeel teamsprint, op de estafette eindigde ze samen met Saarinen, Riita-Liisa Lassila en Kati Venalainen op de zevende plaats.

Bij de finish na 23 ronden had hij nog 4 seconden voorsprong op Gould, terwijl Saarinen derde werd.

Een jaar later werd Saarinen wereldkampioen op de vijftig kilometer.

In de 16e ronde was hij zelfs gevallen, maar hij had toen al een voorsprong van 16 seconden op Rodney Gould en Jarno Saarinen.

In de 350cc-klasse won Giacomo Agostini, met Saarinen als tweede en Pasolini als derde.

In de 500cc-klasse had Saarinen ook twee keer gewonnen, terwijl Kanaya een derde en een tweede plaats had gehaald.

In Tsjecho-Slowakije won Saarinen opnieuw en Pasolini werd ook weer tweede, maar de derde plaats was dit keer voor Phil Read.

Jarno Saarinen kwam dichterbij door de snelste raceronde te draaien, maar Gould verbeterde die meteen.

Saarinen begon pas na de helft van het seizoen wedstrijden te winnen, maar toen waren het er meteen drie op rij en uiteindelijk ook nog een vierde en daarmee wist hij in het wereldkampioenschap Pasolini nipt te verslaan.

Saarinen had zijn zorgen hierover al kenbaar gemaakt, net als over de slechte reparatiestukken ter plaatse, waardoor het asfalt niet vlak was.

Saarinen was toen al hard op weg wereldkampioen in de 250- en de 500cc-klasse te worden.

Saarinen werd tweede en Braun werd derde, maar Gould, die zeer rustig had gereden en slechts zesde werd, nam de leiding in het wereldkampioenschap over.

Samen met Aino-Kaisa Saarinen, Virpi Kuitunen en Kati Venalainen eindigde ze als zevende op de estafette.

Silvio Grassetti werd tweede achter Saarinen, Kent Andersson werd derde.

Uiteindelijk won Agostini vóór Read en Saarinen.

Op JFK Airport in New York wou Saarinen met bewegende voetpaden werken.

In de lange lijst van Finse topdesigners prijken onder meer Alvar Aalto, Eero Aarnio, Eero Saarinen, Kaj Franck en Tapio Wirkkala.

Ze won in Drammen voor de Sloveense Petra Majdic en haar landgenote Aino Kaisa Saarinen.

Al snel zou Saarinen jr. zijn vader overvleugelen.

Zoals de terminal van Eero Saarinen op JFK New York uit de vroege jaren zestig, Tegel van Von Gerkan in Berlijn en - ondanks alles kritiek op de logistiek - Paul Andreu's kokervormige terminal 1 op Charles de Gaulle.