Sabinus

Zijn bewondering voor Ovidius was van dien aard dat hij wiens familienaam oorspronkelijk Schuler was, de naam Sabinus aannam naar een zekere Sabinus, van wie verder nauwelijks iets bekend is, maar die door Ovidius als vriend genoemd wordt.

Zijn gedenkdagen zijn op en December 30. Sabinus zijn handen worden afgehakt Leven Volgens de overlevering was Sabinus bisschop in Assisi.

Caesar sloot zich 's nachts opnieuw aan bij Titurius Sabinus met de cavalerie, de Numidiërs, de boogschutters en de slingeraars.

De dood van Sabinus en Fuscus bleef ongewroken.

De in de elegieën voorkomende liefdeslyriek (in gedichten die de liefde tot zijn vrouw Anna bezingen) is slechts van beperkte omvang en behoort niet tot Sabinus’ beste werk.

De wetenschappelijke naam van de soort werd als Thecla sabinus in 1865 gepubliceerd door Felder & Felder.

Het verbond onder leiding van de Venellische hoofdman Viridovix probeerde Sabinus vervolgens tot een veldslag te verleiden, maar deze vond het te riskant om op te trekken tegen een Gallische overmacht.

Verder schreef Sabinus nog epigrammen, historische dichtwerken over Duitse keizers en wat kleinere gedichten.

Viridovix probeerde Sabinus tot een veldslag te verleiden, maar deze vond het te riskant om op te trekken tegen een Gallische overmacht.

Zo benadrukt Caesar dat legioencommandanten Sabinus en Cotta er in een onderhoud met Ambiorix op gewezen zouden zijn dat hijzelf (Ambiorix) geen macht had over het handelen van zijn eigen strijders.

Bij Augusta Treverorum (Trier) kwam het tot een treffen tussen de troepen van Cerialis en de Gallische rebellenleider Sabinus en de strijd werd al snel in het voordeel van de Romeinen beslist.

Aanvankelijk probeerde Titus een huwelijk voor haar te arrangeren met zijn jongere broer Domitianus, maar toen deze niet van zijn vrouw Domitia wenste te scheiden, arrangeerde Titus een huwelijk met haar achterneef Flavius Sabinus.

Ambiorix beloofde de Romeinen een vrijgeleide, en Sabinus en Cotta vergaderden de hele nacht over wat ze zouden doen.

Caesar hoorde over de dood van Cotta en Sabinus van gevangenen in het fort van Quintus Tullius Cicero.

De poging mislukte en Sabinus werd door zijn eigen soldaten vermoord.

De stad was vol soldaten, waarvan velen zich de gulle hand van Nero herinnerden, een coup onder leiding van Nymphidius Sabinus werd maar net verijdeld en aan het hof wordt volop gekonkeld over de opvolging van Galba.

Galba trok zo de aandacht en viel de bruggenhoofden en de stellingen van Sabinus aan.

Hij waarschuwde de kampleiders, Sabinus en Cotta echter dat deze stammen wel van plan waren hen aan te vallen en zelfs hulp zouden krijgen van hordes Germaanse stammen die de Rijn zouden oversteken.

Sabinus en zijn mannen werden door Ambiorix gedood en uiteindelijk werden ook Cotta en een groot gedeelte van de soldaten uitgemoord.

Vijf cohorten onder Quintus Titurius Sabinus en Lucius Aurunculeius Cotta gaan in winterkwartier Atuatuca.