Salmanasser in een zin

Assyrische bronnen maken duidelijk dat Salmanasser nog meerdere campagnes in de regio uitvoerde in de volgende decennia, waarbij hij nog zes keer de strijd aanbond met Hadadezer, die nog minstens twee maal gesteund werd door Iruleni van Hamath.

De nummering tot 110 weerspiegelt de nummering op die lijst en is voortgezet voor koningen na Salmanasser V die niet meer op de gevonden lijsten voorkomen.

De werkelijke reden dat Sargon besloot de macht te grijpen was waarschijnlijk dat Salmanasser de indrukwekkende veroveringen van zijn vader Tiglath-Pileser III (744-727 v. Chr.) niet kon evenaren en Sargon zichzelf als een betere generaal beschouwde.

Zijn voorganger Salmanasser V (727-722 v. Chr.) had zich naar verluid impopulair gemaakt door zware belastingen en dwangarbeid op te leggen, al moet worden opgemerkt dat zo ongeveer elke afgezette Mesopotamische koning hiervan werd beschuldigd.

Aanvallen van twee zijden Onder Salmanasser I van Assyrië begon Elam na vier eeuwen zwakte weer een grotere rol te spelen.

Assyrië *Koning Salmanasser IV wordt in zijn macht beperkt door generaal Shamshi-Ilu.

Deze vorst begon al snel de neiging te vertonen zich onafhankelijk te maken en in 835 stoot Salmanasser III de rebelse vazal van de troon en installeert een gouverneur.

In 844 bevecht Salmanasser de Kassieten van Namri en installeert er een vazalvorst op de troon.

Zelfs als Salmanasser een duidelijke overwinning behaald had in Qarqar, dan nog maakte dit niet een snelle verdere verovering van Syrië door Assyrië mogelijk.

Mogelijk was Salmanasser (of zijn opvolger) de schrijver.

Salmanasser III kon de stad in het Assyrische Rijk opnemen, dat daarmee opnieuw de Middellandse Zee bereikte.

Salmanasser trachtte zijn koninkrijk erkend te doen worden als een van de grootmachten van zijn tijd.

Tukulti-Ninurta I was koning van Assyrië van 1245 - 1207 v.Chr. Onder deze opvolger en zoon van Salmanasser I beleefde Assyrie een bloeiperiode.

Volgens de, later opgerichte, inscriptie van Salmanasser was hij begonnen aan zijn jaarlijkse campagne met zijn vertrek uit Ninive op de 14de dag van Aiaru.

Ze werd overgenomen door Tyrus na de invasie van Salmanasser IV in 722 voor Christus en daarna werd ze ingelijfd in het Assyrische rijk door Sanherib in 701 voor Christus en dit was eigenlijk het einde van de stadstaten in de Levant.