Sartre in een zin

Sartre was hier achteraf niet onverdeeld blij mee Her en der wordt beweerd dat Sartre eigenlijk zelfs tegen publicatie was; dat is iets te zwaar aangezet; in: Sartre.

Je merkt aan het boek dat BHL over Sartre heeft geschreven dat hij gedacht moet hebben: wil ik een leven als Sartre of een leven als Aron?

Onuitgegeven brief van Albert Camus aan Jean-Paul Sartre ontdektEen onuitgegeven brief van Albert Camus aan Jean-Paul Sartre werpt een nieuw licht over de twee filosofen, over wie vooral de breuk bekend is.

Leek het aanvankelijk particulier-pervers sadisme van Sartre om de studentes van De Beauvoir in bed te krijgen, uit de brieven bleek opeens dat ook Castor (zoals De Beauvoir door Sartre en andere intimi werd genoemd) van wanten wist.

Ik denk ook aan de pas verschenen Nederlandse vertaling van Bernard-Henri Lévy’s ‘Le siècle de Sartre’ (2000) ‘De eeuw van Sartre’.

Doorman M., Visser W., Denkers in de ring, Amsterdam, 1993 Graf van Sartre en De Beauvoir Sartre werd door sommige critici als pessimist beschouwd.

In zijn boek Emotion in the Thought of Sartre (1965) stelt Joseph Fell dan weer dan het een verdienste van Sartre is dat hij de nadruk heeft gelegd op de bewuste aspecten van emoties en de verwantschap tussen emotie en bewustzijn zelf.

M. Tas, Inleidend Commentaar, pp. 36-37 in Sartre, Magie en emotie.) Het best kan Sartres alternatief verduidelijkt worden door enkele voorbeelden, zoals Sartre zelf ook uitvoerig doet.

Sartre, J.P., Het probleem van een methode, p. 31. Bemiddelingen en hulpwetenschappen Naast een kritiek op het orthodoxe marxisme viseert Sartre ook andere onderzoeksmethodes.

Sartre, Magie en emotie, p. 51. Dit verklaart volgens Sartre de grote fragmentatie qua onderzoek en onderwerp in de psychologie.

Vanaf de volgende dag was de naam Sartre niet meer weg te denken uit de kranten: iedereen sprak over deze gebeurtenis, en Sartre was beroemd.

Vier dagen eerder had Sartre dezelfde lezing gehouden in Brussel; de gepubliceerde tekst (Februari 1946) Collection Pensées: Jean-Paul Sartre L'Existentialisme est un humanisme.

Zijn denken verschilt van dat van Sartre waar het de aard van het bestaan betreft: bij Camus staat het lichamelijke centraal, waar Sartre zich meer op het intellectuele bestaan toelegde.

Hoewel Sartre voornamelijk negatieve emoties gebruikt, zoals vrees of verdriet, probeert Sartre het ook toe te passen op positieve emoties zoals vreugde of liefde.

Sartre, J.P., Het probleem van een methode, p. 71. Progressief-regressieve methode In het laatste deel van dit werk schetst Sartre zijn eigen visie op de geschiedenis en de menselijke vrijheid en hoe deze principes passen in zijn marxistische theorie.

Volgens Sartre-onderzoeker Philippe Lejeune (in L'ordre d'une vie, Pourquoi et comment Sartre a écrit Les Mots, Genèse d'une autobiographie) vormen deze titels slechts een façade en onthullen zij verder niets over de chronologie van het werk.

Ze schreef niettemin in 1981 een hoogst persoonlijk en zelfs intiem verslag van haar laatste tien jaren met Sartre: La Cérémonie des adieux: Jean-Paul Sartre.

Hij genoot ervan op een steeds hoger niveau met mij over van alles te praten – van Sartre en Heidegger tot theoretische natuurkunde, zijn eigen vakgebied.

L’enfer, c’est les autres, wist Jean-Paul Sartre al, en dat geldt voor niemand meer dan voor jonge tieners.

Of deze anekdote waar gebeurd is, weet ik niet, maar Sartre was gek genoeg om zoiets briljants te zeggen.