Sartres

Ons voor-de-ander-zijn heeft ook invloed op Sartres opvattingen over lichamelijkheid.

De inhoud van de bundels is gedeeltelijk een afspiegeling van Sartres belangstelling in de loop der jaren.

Sartres stelling is nu dat bij de mens de existentie de primaire bestaansvorm is, en aan de essentie voorafgaat.

Zo is een eerste kritiekpunt de stelling dat Sartres opvatting slechts opgaat voor pathologische emoties, maar niet voor de normale gevallen.

Sartres existentialisme was dan ook het product van de Tweede Wereldoorlog, van de strijd tegen en de overwinning op de totalitaire staat.

En ook zijn komische overdrijvingen heeft gekend, zoals in Sartres Het zijn en het niet.

Sartres liefde voor de Gauloises werd mede ingegeven door het feit dat er weinig anders te koop was.

Het was Sartres adagium «we zijn gedoemd vrij te zijn» verpakt in een nummer dat vanaf de eerste drumslag de luisteraar niet meer losliet.

In interviews roemt hij diens oeuvre en prijst Sartres veelzijdigheid als filosoof, ro mancier en toneelschrijver.

Omdat Sartres ster aanvankelijk sneller en hoger steeg dan die van Camus, en zich om hem en Simone de Beauvoir een hele coterie verzamelde, had Camus al spoedig de neiging zich zoveel mogelijk te distantiëren.

Op de vraag wat hij bij het lezen van Sartres omvangrijke analyse, Saint Genet, uit 1952, had ondergaan, heeft Genet eens geantwoord: 'Een soort weerzin omdat ik me naakt zag, en dan uitgekleed door iemand anders dan ik zelf.

Dank zij haar bemiddeling worden fragmenten uit Leducs eerste roman in Sartres tijdschrift Les Temps Modernes gepubliceerd en verschijnt L'Asphyxie in 1945 in de Collection Espoir van Albert Camus.

De familieleden uit Sartres mystificerende autobiografie Les mots blijken naast echte mensen ook romanfiguren te zijn, uit verdichtingen geconstrueerde personages zoals die in fictie worden neergezet.

De melancholie van de massale rouwstoet die Sartres lijkbaar volgde, gold niet alleen een man die verleden tijd geworden was, maar ook die verleden tijd zelf.

Ook van Sartres grote rivaal Camus heeft Van Middelaar geen hoge pet op, aangezien deze zich volledig van de politiek afkeerde.

In Bertholets overtuigende analyse van Sartres persoonlijkheid speelt de familieroman een fundamentele rol.

Juist daar wordt Sartres beroemde eenakter gespeeld: Met gesloten deuren.

Tarkan Köroglu wil met zijn uitvoering van Jean-Paul Sartres vragen oproepen over het waarom van een politieke moord.

In de materiële en morele leegte na de Tweede Wereldoorlog kwam Sartres filosofie als geroepen.

Aydin, C. (red), De vele gezichten van de fenomenologie, p. 65. En hoewel dit voorbeeld als een speciaal geval van 'verschijnen' kan geïnterpreteerd worden, is deze afwezigheid of negatie net typerend voor Sartres hele fenomenologie.