Sassaniden

Al in de vierde eeuw verloren de Sassaniden aan invloed in Afghanistan.

De Sassaniden moesten het land ontruimen, maar kregen in de plaats een jaarlijkse schatting van 30.000 goud nomismata.

De Sassaniden moesten volgens de bepalingen van het vredesverdrag met keizer Heraclius al hun veroverd land opgeven en zich terugtrekken tot achter de Eufraat.

Het werd vernietigd door de Sassaniden in 616.

Keizer Gordianus verzamelde een groot leger en trok op tegen de Sassaniden.

Nadien verzuurde de relatie tussen de Sassaniden en de Göktürken over de verdeling van het Hephthalietenrijk en de controle over de zijderoute.

Onder koning al-Mundhir I vochten de Lakhmiden onder de Sassaniden tegen de Byzantijnen.

Rond 563 werden zij door het eerste Turkse khanaat en de Sassaniden samen verslagen.

De Sassaniden waren een stuk agressiever en expansiever dan de Parthen, waardoor de kleine grensconflicten uitgroeiden tot echte oorlogen.

Rond Pinksteren 337, terwijl Constantijn een veldtocht tegen de Sassaniden voorbereidde (zogezegd ter bescherming van Perzische christenen), werd hij ernstig ziek.

De intocht van de Sassaniden had soortgelijke gevolgen voor de stad als de uitbarsting van de Vesuvius voor Pompeï.

Hij streed met volle overtuiging tegen Shapur II (309-379), koning van de Sassaniden.

De onder Galerius veroverde gebieden rond Nisibis vielen bij de vrede van 363 weer toe aan de Sassaniden.

Chr, toen ze omvergeworpen werden door de Sassaniden.

Perzië weigerde deze eis en de Sassaniden zetten een onderkoning (pitiaxae/bidaxae) om op hun vazal (de koning) te letten.

Het einde van de Sassaniden Na deze slag trok Yazdegird zich terug in Merv maar kon geen substantiële legers meer bijeenbrengen.

Aan de Perzische invloed kwam een einde nadat de Byzantijnse keizer Herakleios de Sassaniden tussen 623 en 625 vanuit Lazica uit de Georgische gebieden had verdreven.

De Sassaniden zagen de christenen als een interne vijand vooral omdat het vijandige Romeinse Rijk het christendom steunde en zelfs, sinds ~390, als staatsreligie had ingesteld.

Dit was zonder meer een vernedering voor de Sassaniden die ook intern tot ontevredenheid leidde en het verlangen naar revanche aanwakkerde.

Geschiedenis Koefa is gesticht als garnizoensplaats in 638 door Arabische legers die tegen de Sassaniden vochten.