Satellieten in een zin

Elon Musk heeft een vloot van Starlink ongeveer 4500 satellieten – hij bestuurt daarmee meer dan de helft van alle bestaande satellieten.

De satellieten vormen namelijk ook een gevaar: de kans dat er iets of iemand tegenaanbotst wordt naarmate er meer satellieten boven ons cirkelen steeds groter.

Die kunnen niet alleen de baan van satellieten, zoals die van Starlink, GPS-systemen en weersatellieten verstoren, maar het magnetisme kan ook de communicatie van deze satellieten (tijdelijk) onmogelijk maken.

ViaSat, bijvoorbeeld, wil een eigen netwerk van 300 satellieten in een lage baan om de aarde te brengen, terwijl de satellieten in een geostationaire baan worden vernieuwd.

In de komende jaren zal het aantal satellieten verder toenemen en liggen er plannen voor meerdere mega-constellaties bestaande uit honderden of zelfs duizenden satellieten.

In mei 2019 werden de eerste satellieten van het Starlink-netwerk gelanceerd en nu hangen er al bijna 800 satellieten van Musk in de ruimte.

Dit betekent dat het systeem geen grote hoeveelheid satellieten nodig heeft, maar beperkt het dekkingsgebied tot het gebied waar de satellieten zichtbaar zijn.

Er zijn twee hoofdtypen meteorologische satellieten: geostationaire en polair cirkelende satellieten.

Het centrum is betrokken bij onderzoek en ontwikkeling van satellieten en raketten, en bij het toezicht houden op reeds gelanceerde satellieten.

Men is gestopt met oude (eigen) satellieten kapot schieten als demonstratie en oude satellieten moeten in een veilige baan gebracht worden of verbranden in de atmosfeer.

Met satellieten kunnen wij de energiebalans aan de top van de atmosfeer meten, en daar blijkt dat de variaties in de zonneconstante kleiner zijn dan de impact van het broeikaseffect, in de periode waarin de satellieten operationeel zijn.

Uiteindelijk moet dit worden uitgebreid met een nieuwe generatie satellieten tot BeiDou-3, zodat er met 35 satellieten wereldwijde dekking zal zijn.

Volgens de Europese ruimtevaartorganisatie ESA draaien er momenteel bijna 2000 actieve satellieten in een baan rond de aarde, evenals meer dan 3000 satellieten die het niet meer doen.

Oorlogsvoering kan niet zonder satellieten, satellieten zijn doelwitten, en hebben derhalve verdediging nodig.

Dat kan dus ook al met de huidige satellieten die opnames maken en ik neem aan dat bv. de militaire satellieten dit al lang doen.

De nulmeting van “greening” had dan plaats moeten vinden met satellieten, in een tijd zonder satellieten.

En al zou je 30 Galileo-satellieten kunnen zien, dan nog worden dat er gewoon meer als je GPS (en Glonass) mee zou pakken Ik zie dus niet zo waarom het een design flaw is dat je meer satellieten hebt als je die van "de concurrent" ook ontvangt.

Maar om dan altijd één of meerdere satellieten in zicht te hebben, heb je dus een paar duizend satellieten nodig voor een dekkend netwerk.

Valt in het niets met de ~1500 satellieten van de russen en amerikanen, maar toch, we hebben redelijk wat satellieten "zelf".

Wil je met 24 satellieten de hele wereld dekken (zoals GPS doet), zul je nooit een satelliet recht boven je hebben, maar geregeld genoegen moeten nemen met 2 à 3 satellieten ergens rond de horizon.