Savonarola in een zin

Biografie Jeugd en opleiding Girolamo Savonarola werd geboren in het gezin van Niccolò Savonarola en Elena Bonacorsi.

Toen op hemelvaartsdag 1497 Savonarola op weg was naar de Dom, probeerde de partij van de Compagnaci hem te doden, maar Savonarola had een te grote groep om zich heen.

Botticelli stond op zich tweeslachtig tegenover Savonarola, maar psychisch had de crisis een erg negatieve invloed op hem.

De cel van de prior, aan het einde van de gang, was deze van Savonarola toen hij in 1491 prior van San Marco was geworden.

Het volk heeft ondertussen Savonarola op de brandstapel gezet op het plein, maar Ezio besluit dat niemand zo'n wreed lot verdient, en doodt hem met zijn verborgen mes voor de vlammen dat doen.

In gevangenschap schreef Savonarola twee van zijn bekendste werken.

Op 16 oktober kwam een brief, waarin hem verboden werd nog te preken, maar Savonarola’s populariteit groeide.

Volgens hen is de agitatie van Savonarola tegen de toenmalige paus een onvergeeflijk delict geweest.

Dat loopt slecht af: Savonarola wordt in 1498 ter dood veroordeeld en verbrand.

Ook de teksten van boeteprediker Savonarola, die in Ferrara geboren en opgegroeid is, krijgen in deze helft een plek.

Op een hoek van het paleis klatert het water van de fraaie Neptunusbron, niet ver van de plaats, waar Savonarola het leven op de brandstapel liet zoals een bronzen plaat in het plaveisel getuigt.

Savonarola is fel gekant tegen pracht en praal in de kunsten en vanaf dat moment bepaalt hij het culturele klimaat in de stad.

Na de dood van Lorenzo de' Medici, komt Florence in de greep van de Dominicaanse monnik Girolamo Savonarola.

Onder invloed van Savonarola werd Piero verbannen.

Een glansrol van hem was Savonarola in "Storm over Firenze" van Luc Vilsen in KVS-Brussel.

Het politieke klimaat in Florence veranderde door de komst van de boeteprediker en hervormer Girolamo Savonarola en Michelangelo vertrok naar Venetië en Bologna.

In de fictie In het boek Een Venetiaans geheim van Ian Caldwell en Dustin Thomason wordt uitgebreid verwezen naar Savonarola en zijn impact op de samenleving van die tijd.

Jaspers o.c. p. 30-32 In gevangenschap schreef Savonarola twee van zijn bekendste werken.

Na een korte strijd, waarbij enkele van zijn aanhangers gedood worden, geeft Savonarola zich over, samen met zijn twee naaste medewerkers Fra Domenico da Pescia en Fra Silvestro.

Savonarola schreef in gevangenschap, na op de pijnbank te zijn gefolterd en nog slechts enkele dagen voor zijn terechtstelling, twee vurige beschouwingen over de psalmen: "Infelix ego" en "Tristitia obsedit me" (respectievelijk op psalm 50 en 30).