Scheler in een zin

Echt, kun je nog scheler kijken?

Eenmaal afgestudeerd, werd Scheler adjunct-bibliothecaris van het koninklijk hof in Brussel (1839).

In 1926 verscheen zijn Ethik dat als zijn tweede grote werk kan beschouwd worden, waarin hij net als Scheler een materialistische vorm van waarde-ethiek (Wertethik) uiteenzette.

Ook maakt Scheler verschillende classificaties op basis van de "dragers" van de waarden: zo zijn er enerzijds persoonswaarden en anderzijds zaakwaarden.

Scheler stierf in het jaar 1890, kort na het overlijden van zijn echtgenote Van der Kelen, die zelf uit Brussel afkomstig was.

Scheler wijst naar de menselijke gevoelens of het 'hart' als de essentie van een persoon en daarnaast wordt de mens ook sterk bepaald door zijn eigen handelen.

Tijdens zijn jaren in Stuttgart (1830-1836) ontmoette de jonge Scheler zijn ouders nauwelijks.

Verkoopmanager Rainer Scheler, een echte Thüringer, leidt me rond met een houding alsof hij het ook niet kan helpen.

Belangrijk echter is dat Scheler zijn hoofdwerk over ressentiment schreef in 1912, ruim voor de opkomst van het fascisme.

De essayist en criticus Menno ter Braak ten slotte, verklaarde in de jaren dertig het nationaal-socialisme vanuit het ressentimentsbegrip van Nietzsche en Scheler.

Een echt antwoord formuleert Gescinska niet: ze tast verschillende visies af, waaronder die van Scheler.

Ook de vooraanstaande socioloog Kees Schuyt nam zijn toevlucht tot Ter Braak en Scheler om de opgelopen spanningen te verklaren tussen migrantenjongeren en de blanke arbeidersklasse in de oude wijken.

De buitenwereld bestaat dus voor Scheler, maar in de zin zoals Wilhelm Dilthey het beschrijft: de buitenwereld bewijst dat ze bestaat door en slechts in de weerstand die wij ondervinden in ons leven.

Een persoon is ook altijd een uniek en concreet wezen en spreken over "dé mens" of "bewustzijn op zich" is volgens Scheler dan ook onzinnig.

Ethische waarden zijn voor Scheler ook absoluut: ze bestaan op zichzelf als onveranderlijke kwaliteit.

Scheler baseerde zijn wijsgerige antropologie vooral op een christelijke metafysica omtrent de geest.

De term existentiële relativiteit, die hij van Max Scheler overnam, gebruikte hij om aan te tonen dat nieuwe theorieën niet noodzakelijkerwijze de klassieke wetenschap hoeven tegen te spreken.

Het voorwerp van deze a priori, dus zonder tussenkomst van enige ervaring, kennis, is volgens Scheler de " waarde ".

Onder het doel verstaat Scheler de inhoud van een handeling die zintuiglijk wordt voorgesteld, die gerealiseerd moet worden.