Schubbenhuid

Bij de soorten met gekielde schubben is er een lengterichel op de schub aanwezig, waardoor de schubbenhuid als geheel ruwer wordt en meer grip biedt.

De schubbenhuid van de mamba's valt op doordat de schubben vrij groot zijn en glad van structuur.

Dit bestaat uit grotere, dakpansgewijze geplaatste kalkplaatjes die het gehele lichaam als een schubbenhuid omgeven en zo een goede bescherming bieden.

Het lijkt op een groot kalf met scherpe tanden en een schubbenhuid.

Vissen met teksten en tekens op hun schubbenhuid bleken eveneens te bestaan, zoals een tonijn uit de Middellandse Zee met daarop als oorlogsschepen afgebeeld.

Toen vertelde ze dat zij die vrouw met de schubbenhuid was voor wie hij had gebeden en dat zij dus nu genezen was.

Het belangrijkste verschil met de andere twee inheemse slangensoorten, de ringslang (Natrix natrix) en de adder (Vipera berus), is de zeer gladde schubbenhuid over het hele lijf.

De bergduivel heeft net als alle reptielen een schubbenhuid, die het lichaam beschermt tegen uitdroging.

Op de afbeelding rechts is de schubbenhuid van twee soorten uit het geslacht Naultinus te zien, met boven die van Naultinus grayii en onder die van Naultinus rudis.

Schildpadden kunnen door hun schubbenhuid niet zweten om af te koelen en moeten bij hitte verkoeling zoeken in het water of schuilen in een hol onder de grond.

Slangen hebben weliswaar een schubbenhuid maar tussen de schubben zijn zachte delen aanwezig die enigszins waterdoorlatend zijn.

Vanwege de schubbenhuid kan een slang niet zweten om af te koelen.