Schwitters in een zin

Schwitters belde nog een tweede keer en antwoordde hem: "Ik ben ook Schwitters niet".

Ook Ian Rollins - schilder, bakker, museummedewerker én bewoner van het benauwde huisje waar Schwitters zijn laatste levensjaren in Ambleside sleet - betreurt het dat Schwitters' resten in het dorp en op de berg bij Elterwater zo schamel zijn.

Architype Schwitters is een geometrisch lettertype gebaseerd op het in 1927 door Kurt Schwitters ontworpen fonetische lettertype.

Alleen van de ‘plakschilderijtjes’ (collages) van Kurt Schwitters was hij minder gecharmeerd, hoewel hij hem als persoon zeer bewonderde.

In enkele werken van Schwitters uit deze periode zijn Kijkduinse tramkaartjes verwerkt.

Kok moest in een soort grot van hout en gips zitten, terwijl Schwitters hem vanuit een andere grot een verhaal voorlas.

Met Schwitters en Van Doesburg werkte hij aan het idee van een internationale kunstenaarsbeweging volgens de richtlijnen van het constructivisme.

Paul Jaarsma en Georg Schwitters wordt gevraagd om een clip voor Superman te maken.

Schwitters vond dit blijkbaar zo aardig, dat hij het later verwerkte in het gedicht 'Die Zute Tute' (zie Gedichten).

Schwitters zou Kok op zijn beurt in Hannover uitnodigen, waar hij hem rondleidde in zijn 'Merzbau', een uit allerlei straatafval opgebouwde constructie in zijn woonhuis.

Een aantal zijn dat inderdaad, andere zijn vervalsingen (het museum kocht ooit een valse Kurt Schwitters), en iets dat Kossmann op de markt heeft gekocht.

In de golf kunstenaarsbiografieën die stripmakers in binnen- en buitenland publiceren (Rembrandt, Van Gogh, Schwitters, Munch en Werkman kwamen eerder al aan bod, Warhol is in de maak) is Jheronimus een bedachtzame nieuwkomer.

Jonkers past in het rijtje van outsider-kunstenaars omdat zijn werk inderdaad zonder voorbeeld is - of je moet in de manier waarop hij zijn huis had ingericht een eigentijdse echo zien van Kurt Schwitters' Merzbau.

Maar daar lag Schwitters niet van wakker.

Schwitters’ abstracte doeken ogen schraal en onbeholpen naast die van Lyonel Feininger, zijn collages verbleken bij die van Hanna Höch en zijn affiches kunnen niet tippen aan die van Jan Tschichold.

Schwitters' allereerste Merzbild figureerde prominent op de tentoonstelling Entartete Kunst.

Schwitters herhaalde de eerste vijf of zes letters keer op keer en daaruit ontstond een volledige 'sonate', die overigens pas in 1932 in voltooide vorm werd gepubliceerd.

Schwitters is 59 jaar, dus 59 harten in één ziel.

Schwitters zag zich gedwongen het plafond van de etage boven zijn atelier door te breken: het bouwwerk strekte zich uit over verschillende verdiepingen en vertrekken, als een machtige metafoor van de kunst die het leven doordringt.

Wie goed oplet, herkent ook voorwerpen uit Nederland in Schwitters’ Merz, zoals een tramkaartje van Leiden naar Voorburg.