Scleromochlus in een zin

Al kort na het verschijnen van Woodwards artikel opperde C.W. Andrews dat Scleromochlus een springer was.

Benton gaf in 2004 een gelijkaardige definitie, maar nu zonder Scleromochlus, dus overeenkomend met de oorspronkelijke bedoeling van Gauthier.

Doordat Scleromochlus in verband gebracht wordt met de afkomst van de pterosauriërs, heeft men uit zijn wijze van voortbeweging ook conclusies getrokken over de manier waarop die hun vermogen tot vliegen verworven hebben.

In het rijtje dat de taxonomische positie van Scleromochlus weergaf, was Avemetatarsalia aangeduid als een infradivisie, meer een gelegenheidsrang dan een echte taxonrang in Linneaanse zin.

Padian en Benton meenden, mede uitgaande van de rennende respectievelijk springende loopwijze van Scleromochlus, dat pterosauriërs op de grond via stap- of sprongverlenging door een vlieghuid, vleugels geëvolueerd hebben.

Volgens Von Huene leefde Scleromochlus in de bomen, werd de afwijkende vijfde teen gebruikt om te grijpen en had het dier wellicht al een soort vlieghuid achter de voorarmen; het zou van tak tot tak gesprongen zijn met de armen uitgestrekt.

Benton beschouwde Scleromochlus als een basale avemetatarsaliër; een publicatie over deze soort was de aanleiding voor de conceptvorming.

Het eerste tot en met het vierde middenvoetsbeen zijn (even) lang en liggen strak tegen elkaar, een mogelijke aanwijzing dat Scleromochlus een teenganger was.

Daarom herdefinieerde hij Ornithodira zodanig dat Scleromochlus er al bij definitie in viel.

Dieren met een springende levenswijze hebben ook lange ledematen en daarbij nog een verkorte romp: precies de proporties van Scleromochlus.

Hoewel de consensus nu is dat Scleromochlus een bodembewoner was, verschillen de meningen over de meer specifieke invulling van die rol.

Mark Paul Witton wees erop dat gezien zijn fylogenetische positie het plausibel is dat Scleromochlus een verhoogde stofwisseling bezat en warmteverlies voorkwam door een vacht van haarvormige lichaamsbedekking.