Scruton in een zin

De leermeester van Baudet, Roger Scruton, is overleden.

Filosoof Roger Scruton kreeg in december nog van Hongarije een oorkonde voor zijn werk.

Gesprek van 26 januari 2011: De Britse filosoof Roger Scruton en historicus Maarten van Rossem gaan in debat over Scrutons nieuwste boek 'Het nut van pessimisme en de gevaren van valse hoop'.

Gisteren kwam het trieste nieuws naar buiten: Roger Scruton is overleden.

Dus, net als Douglas Murray het doet voor Roger Scruton, is het aan anderen om dat soort linkse riooljournalistiek telkens weer te ontmaskeren.

En herhaal toch nog maar eens Roger Scruton die stelt dat als je je niet aanpast aan de cultuur van een land, dat als een daad van agressie opgevat moet worden.

Scruton en Peterson zijn dat niet.

Cultuurconservatieven Marc Fumaroli (Frankrijk) en Roger Scruton (Engeland) laten wel regelmatig van zich horen.

En toen de tijd er rijp voor was, zijn die ideeën - de ideeën van Samuel Huntington, Friedrich Hayek, Roger Scruton - in Nederland ook doelbewust verspreid.

In een debat in 2009 verdedigde Scruton de stelling dat Britten niet meer zouden weten wat schoonheid is, ze zouden niet meer naar oude kunst kijken, alleen nog maar naar fotomodellen.

In Engeland was dat wel anders, daar verzetten conservatieve filosofen als Roger Scruton zich met hand en tand tegen al die moderniseringen.

Onder leiding van Paul Cliteur en Roger Scruton schreef Baudet zijn proefschrift, dat in 2012 gepubliceerd werd onder de naam De Aanval op de Natiestaat en (in het Engels) The Significance of Borders.

In een debat zei Scruton op zijn eigen, diervriendelijke boerderij een varken te houden dat hij ‘Singer’ had genoemd en met smaak zou slachten en opeten.

Je vraagt je af hoe Roger Scruton erbij komt dat de Europese cultuur nu uit leegte zou bestaan, niet meer dan een lege huls zou zijn.

De munting ervan wordt toegeschreven aan Roger Scruton, zelf ken ik het uit de mond van de Vlaamse jurist Matthias Storme, tijdens een interview.

De stabiliteit wordt volgens Scruton gewaarborgd door mensen die daar bij toeval – geboorte onder een gelukkig gesternte – zijn beland en niet door een hang naar geld of macht.

Het conservatisme als cultureel-pedagogisch ideaal staat centraal in het laatste deel, dat aandacht vraagt voor het werk van mensen als Leo Strauss, C.S. Lewis, Leon Kass, Johan Huizinga en Roger Scruton.

Kierkegaard zou het Scruton in dank hebben afgenomen.

Raymond Tallis' boek – aanbevolen door Roger Scruton – verdient een uitgebreidere behandeling dan we hier nu kunnen geven.

Afgelopen weekend was Roger Scruton (1944) te gast in Nederland, ter promotie van zijn nieuwe boek Waarom cultuur belangrijk is (Engelse titel: Culture Counts).