Sefardim

De Sefardim waren vooral handelaren, terwijl de Asjkenazim zich meer op ambachten of kleine nering richtten.

Er restte de Sefardim dus ook niets anders dan handel en/of bankzaken.

Tegelijkertijd waren er veel verschillen en kwamen de Sefardim uit een veel rijkere culturele traditie.

Tot de 18e eeuw ging het de meeste Sefardim in Nederland voor de wind.

De melodische overeenkomst met de muziek van de Sefardim, de joden die vóór hun verdrijving op het Iberisch schiereiland leefden, is opvallend.

Aangenomen wordt dat in totaal naar schatting zo'n 200.000 Sefardim het Iberisch Schiereiland ontvluchtten.

In de op de Moren veroverde gebieden kwamen de Sefardim in het algemeen zwaar onder druk te staan.

Ook kwam het op grote schaal tot pogroms die velen het leven kostten en vele Sefardim voelden zich gedwongen zich tot het christendom te bekeren om het vege lijf te redden.

Tot de 18e eeuw ging het de meeste Sefardim in Nederland voor de wind, na de Gouden Eeuw kregen de handelaren het moeilijker omdat Nederland in een economische malaise terechtkwam.

Als gevolg van dit edict werden alle Sefardim gedwongen zich tot het christendom te bekeren of het land te verlaten.

Dat neemt niet weg dat de Katholieke Kerk in de door de Reconquista weer onder christelijke heerschappij gekomen Spaanse gebieden de niet-Joodse bevolking tegen de Sefardim opstookte als gevolg waarvan het regelmatig tot pogroms kwam.

De Reconquista en de verdrijving uit Iberië De situatie van de Sefardim verslechterde echter definitief toen hun woongebieden, gedurende de Reconquista (herovering) van Spanje, door de christenen geleidelijk werden veroverd op de Moren.

In datzelfde jaar vaardigden zij het Verdrijvingsedict uit als gevolg waarvan de Sefardim definitief gedwongen werden Spanje te verlaten, dan wel zich tot het christendom te bekeren.

Tot de 18e eeuw en in mindere mate in de 19e eeuw speelden Sefardim in Nederland een belangrijke rol in het culturele leven.