Sekiro in een zin

Ik had hetzelfde, maar ik vind Sekiro en Bloodborne geweldig.

De makers zullen gebaald hebben, dat slechts een luttel jaar voor Sekiro: Shadows Die Twice op de markt kwam: beide spellen zetten moeilijke gevechten centraal en plaatsen zich in ondoorgrondelijke gebieden in het Japan van de Sengoku-periode (1467-1615).

Daar moet bij gezegd worden dat ook de stealth-component van Sekiro heel belangrijk is, of in elk geval kan zijn.

Daarna kunnen Patrick en Marnix het niet laten om het nog even goed over Sekiro te hebben, en natuurlijk eindigen we met het nieuws en de bijbehorende zijpaadjes, zoals de aankomende Avengers film en Game of Thrones.

Dat kan in Sekiro allemaal niet.

Er is echter wel degelijk een verschil tussen Sekiro en die eerdere games, dus zelfs als Dark Souls je gestolen kan worden is het misschien een idee om eens bij iemand te proberen hoe deze game aanvoelt.

Patrick zit inmiddels diep in Sekiro: Shadows Die Twice.

Sekiro heeft af en toe wat moeite met drukke stukken, maar het wordt nergens Blighttown en dus is het prima speelbaar, ook op een originele PS4.

Sekiro is een veel aardsere game dan de Souls-serie of Bloodborne, wat ook betekent dat er af en toe een blauwe lucht te bekennen valt en dat primaire kleuren niet geschuwd worden.

Sekiro Shadows Die Twice is net zoals de andere From Software games een instant klassieker wat mij betreft.

Vallen en opstaan hoort er gewoon bij in deze games en dat is - gelukkig, wat mij betreft - in Sekiro niet anders dan in From Software’s eerdere games.

Dat heeft er vooral mee te maken dat Sekiro echt wel een ander soort game is.

Sekiro: Shadows Die Twice zit ook in dat genre.

Een nieuwe week, een nieuwe actie-RPG die probeert een graantje mee te pikken van de nog steeds niet aflatende populariteit van ‘Elden Ring’, ‘Sekiro’ en andere From Software-hits.

Een groot onderdeel in Sekiro draait om de balans van de tegenstander dusdanig te verstoren dat je met een dodelijke slag in één keer hem of haar van het leven kan beroven.