Seleucidische in een zin

Het Seleucidische Rijk werd na de dood van Alexander de Grote gesticht door een van diens veldheren: Seleucus I Nicator.

Om die claim extra kracht bij te zetten, helleniseerde ze haar vaders naam tot Antiochus, de naam die werd gevoerd door de Seleucidische koningen van Syria.

Daarom plaatste Antiochus de troepen van zijn bondgenoten in de heuvels boven de pas om te voorkomen in de rug aangevallen te worden, terwijl het grootste deel van het Seleucidische leger de pas zelf bezette.

Daarom werd de Seleucidische vloot teruggestuurd naar Klein-Azië om daar nieuwe soldaten te halen.

De Romeinse bondgenoot Eumenes, die alle cavalerie op de rechterflank leidde, viel nu de Seleucidische linkerflank aan, die al uit verband gebracht was door de zeiswagens, en joeg deze op de vlucht.

De steden moesten ook offers geven in de vorm van betalingen aan Antiochus voor de cultus rond de Seleucidische koningen.

Dit vervreemde de Seleucidische onderdanen en verzwakte het prestige van de dynastie nog verder, ook al had die al veel te verduren gekregen na de beslissende nederlaag tegen de Romeinen.

Dit zorgde voor paniek onder de Seleucidische legers, die wegvluchtten.

Het Seleucidische Rijk in 200 v.Chr. onder Antiochus de Grote.

In de buurt van Modeïn wisten zij Cendebaeus en de Seleucidische troepen te verslaan.

Na het jaar 250 voor Christus kwam er een einde aan de Seleucidische invloeden in de regio, omdat het rijk begon te krimpen.

Op de Seleucidische rechterflank werd de aanval geleid door de koning zelf, die de vijandige infanterie voor hen op de vlucht dreef, wat leidde tot een achtervolging door de ruiters.

Toen begonnen ze een zo groot mogelijk deel van het oostelijke Seleucidische Rijk te veroveren.

De chaotische situatie in het Seleucidische Rijk, waar Diodotus en zijn pupil nog steeds op voet van oorlog verkeerden met Demetrius II, bood de Parthische leider Mithridates I de Grote een uitgelezen kans Medië en Babylonië te veroveren.

De macht in het Seleucidische Rijk lag nu bij Cleopatra, als echtgenote van de koning en moeder van twee prinsen, en bij de opstandeling Diodotus.

Diodotus en zijn opvolgers waren niet alleen in staat de Seleucidische tegenaanvallen af te slaan, maar wisten het koninkrijk zelfs flink uit te breiden.

In 160 v.Chr. sneuvelde hij in een veldslag tegen de Seleucidische troepen.

In de hoop een interventie van het Seleucidische leger in Egypte uit te lokken.

Korte tijd later werden de laatste Seleucidische troepen teruggetrokken uit Jeruzalem en werd Simon uitgeroepen tot koning (ethnarch) en hogepriester ( 141 v.Chr. ).

Ook de boeken over de " Syrische Oorlog " (tegen de Seleucidische koning Antiochus III de Grote ) en de "Oorlogen tegen Mithridates " (boek 11-12) zijn tot ons gekomen.