Septuaginta

In andere Europese talen bestaan er recente vertalingen van de complete Septuaginta.

Vanaf de uitvinding van de boekdrukkunst is de Septuaginta in talrijke edities verschenen.

Beesten worden ook zielen genoemd in de Septuaginta vertaling.

Niemand wist precies wat hij bedoelde, maar de vertalers van de Septuaginta hielden het honderden jaren later op “amberkleurig” of “oranje licht”.

Dat is bijvoorbeeld het geval in Psalm 8:6, waar het Hebreeuws ‘engelen’ leest, maar de Septuaginta ‘God’ heeft.

De Septuaginta heeft grote invloed uitgeoefend in christelijke kring en na verloop van tijd is die vertaling overgezet in het Latijn.

De term apocriefen werd geïntroduceerd door de kerkvader Hieronymus (ca. 342-420), die er de boeken mee bedoelde die wel opgenomen waren in de Griekse Septuaginta maar niet in de Hebreeuwse Bijbel.

In de Septuaginta en in een tekstfragment van Qumran lezen we echter „naar het getal van de godenzonen”.

Meer dan vijftig artikelen diepen belangrijke onderwerpen voor het verstaan van de Bijbel verder uit, van de Septuaginta tot de datum van Jezus’ kruisiging.

In de Septuaginta zijn die parallellismen niet omgezet in dichtregels in metrum, maar vertaald in niet-metrisch Grieks.

Zeer velen in Palestina waren min of meer tweetalig: zij kenden het Grieks van de Septuaginta.

De Septuaginta vertaalt namelijk het Hebreeuwse elohim, letterlijk goden, met 'engelen'.

Soms wordt teruggegrepen op de Hebreeuwse tekst; soms op de tekst van de Septuaginta ; soms wordt het Oude Testament op een wat vrije wijze aangehaald.

In de Griekse vertaling, de Septuaginta, werden deze toevoegingen opgenomen.

In de Septuaginta wordt het als "hè tôn kritôn bíblos" of "tôn kritôn" vertaald, in het Latijn "liber Judicum" of "Judicum".

Om toch enigszins aansluiting te houden bij de moderne ontwikkelingen werd door middel van de talrijke voetnoten aangegeven waar de tekst van de Vulgaat afweek van die van de Masoretische Tekst en de Septuaginta (de oude Griekse vertaling van de Tenach ).