Shankara in een zin

De eerste Shankara (“Adi Shankara”) was een groot filosoof in India, waarschijnlijk rond het jaar 800. In de Atmabodhah beschrijft Shankara voor hen die bevrijding wensen in 68 verzen de essentie van Zelfkennis.

Swami Dayananda Saraswati (1930-2015) was een vooraanstaand Vedanta-leraar in de lijn van Adi Shankara.

Als alle vijf de omhulsels zijn afgeworpen, openbaart zich volgens Shankara de “zuivere atman, die in de kern woont, als eindeloze, onvermengde gelukzaligheid (ananda), als hoogste, zichzelf verlichtend Zijn (sat)”.

De essentie Geboren in Kerala in een Nambudiri-Brahmanenfamilie, werd Shankara van jongs af ingeleid in de kennis van de Veda en meer specifiek in de Upanishads die aan zijn familie waren toegewezen (een tiental).

De Shankaracharya is de ‘rector’ (zetelhouder: Sanskriet acharya) in de lijn van de Shankara filosofie.

De Shunyavada (de ultieme werkelijkheid is leegte) van de boeddhisten lijkt hier wel wat op en Shankara werd er dan ook van beschuldigd boeddhisme te onderwijzen.

De veel latere school van Shankara noemde Ishvara als algemeen principe van capaciteit.

Het is dat wat op zichzelf is, aldus de filosoof Shankara (ca.

Levenseind Volgens de overlevering ging Shankara over naar de andere wereld op 33 jaar in Kedarnâth in de Himalaya.

Shankara beschouwde Ishvara (letterlijk voor hem ‘de alcapaciteit’), die door velen in de hoedanigheid van Vishnu of als Shiva werd vereerd, of als wat hun hart hen ook ingaf, als de verschijningsvorm van het brahman.

Shankara had vier onderwijszetels opgericht voor de voortzetting van zijn filosofie.

Filosofische scholen zoals die van Nagarjuna en Shankara hebben op die basis ook een aantal soetra's opgeleverd.

Shankara is de belangrijkste Indiase filosoof aan wie het gelukt is het hindoeïsme volledig op de leest van de Upanishad-filosofie te herfunderen.

Zoals Nagarjuna baseerde ook Shankara zich op de oude shastra’s.