Sientje

O ja, Sientje is er niet, die schrijft aan een boek, Sientje succes!

Hij miste zijn Sientje.

Och, Sientje was zo trots op haar zoons geweest.

Het grafmonument van Jan Jurgens en Sientje Jansen is van architectuurhistorisch/kunsthistorisch belang vanwege de hoogwaardige esthetische kwaliteiten en het bijzondere materiaalgebruik en de ornamentiek.

Ook professor Barabas zelf is al zijn kleur kwijtgeraakt en de enige manier om dit tegen te gaan is Sooi en Sientje te stoppen.

Op de zijkanten van de bank zijn vier personages uit Van Mauriks boeken in reliëf weergegeven: Isaak van den Dam en Tijs Jolleman aan een zijde; Mea de Portster en Oude Sientje aan de andere.

Sientje Mesdag schilderde samen met Breitner het dorp Scheveningen.

Ze vertelt dat Sooi en Sientje in het rijk der verbeelding blijven, omdat ze nu in deze strip zijn verschenen.

Tegenover de Kerkhovense molen in Oisterwijk woonden Sientje van Oirschot-van Krieken en Karel van Oirschot in een boerderij.

De badplaats ging bloeien, de hotels schoten als paddenstoelen uit de grond, het duinlandschap – zijn grote liefde naast Sientje – werd ook elders afgegraven voor stadsuitbreidingen.

Een selfmade man die zich dankzij een aanzienlijk vermogen, voornamelijk afkomstig van zijn vrouw Sientje van Houten, ging schilderen.

Het moet dan vooral gaan over de kinderen, onder wie Sientje Abraham.

Sientje woonde op de Rapenburgerstraat.

Ons eerste dienstmeisje Sientje, daar gaat ze nog altijd naar toe als ze jarig is.

Hij moest aan ’m wennen’’, zegt Sientje Kout (net 80) met een blik op haar man.

Sientje Mesdag van Houten, Sneeuwlandschap met sprokkelende vrouw, 1878.

Sientje zit naast een bomschuit, onder een parasolletje aan haar schildersezel.

De woningcorporatie wil dat Sientje en haar buren de plantjes op de vensterbank weghalen.

Elke schilder heeft zijn eigen kleurtje gekregen, zodat in één oogopslag is te zien welk deel door Sientje Mesdag-Van Houten is geschilderd, waar Breitner de hand in heeft gehad of op welke plaatsen Mesdag zelf de kwast op het doek heeft gezet.

In de tentoonstellingsruimte worden de verhalen van vijftien kinderen verteld, onder anderen van Sientje Abram en Silvia Basch.