Silentio

Johannes de Silentio maakt in het werk een onderscheid tussen de ridder van de oneindige resignatie en de ridder van het geloof.

Op de oudste almanakken komt een afbeelding voor van de Vrouwengestalte met de zinspreuk ‘Silentio et Fide’.

In de klassieke retorica staat het argumentum ex silentio te boek als een typische drogreden, waarbij de conclusie (‘u bent het met mij eens’) niet volgt uit de aanname (‘u zwijgt’).

Dan gebruikte men nog een ”argumentum ex silentio”: „Jezus zei niets over slavernij, dus Hij moet die acceptabel hebben gevonden.

De pauze, volgeblazen door de Toeternietoeters, werd afgerond door trompettist Paul Van Dycke die er een warm ‘Il silentio’ over de hoofden blies.

De rouwcollectie wordt uitgegeven onder de naam Silentio.

Het geloof krachtens het absurde is dan ook de diepste werkelijkheid en volgens Johannes de Silentio hoogst haalbare voor een mens.

Allen die bij dit soort processen betrokken zijn dienen een eed van eeuwigdurend stilzwijgen (perpetuo silentio) af te leggen.