Simenon

Georges Simenon, Het pistool van Maigret (Utrecht : Bruna, 1961) p.11 Al even achteloos is Simenon omgesprongen met Maigrets geboortejaar.

Georges Simenon, Maigret en de luie inbreker (Utrecht : Bruna, 1963) p.30 In het verhaal Peine de mort (De reddende moord) formuleert Simenon kernachtig hoe Maigret opereert: "In werkelijkheid wist Maigret niets.

Weer op het podium: Simenon opnieuw als performer De laatste paar jaar is Simenon langzaam maar zeker weer actief bezig: produceren voor Dot Allison, voor de in Bangkok gevestigde electroclash band Futon, en eerste tracks met de Schotse band Fangs.

Het boek Les Dossiers de l'Agence "O" (1943) van Simenon werd in 1968 door Bruna uitgebracht als Georges Simenon Omnibus, met op de band de titel Het Agentschap O, Veertien Maigretverhalen.

De dan nog vrij onbekende 24-jarige Belg Georges Simenon koestert het plan om zich drie dagen en nachten te laten opsluiten in een glazen kooi.

En Simenon is een Belg, en geen Fransman.

Doulière blijkt ook een rol te hebben gespeeld in de echtscheiding van Georges Simenon.

Simenon betaalde fenomenaal veel alimentatie en Denyse werd voor Doulière een goudader.

Aan het schrijven van een Maigret-roman besteedde Simenon hooguit één of enkele weken van zijn tijd.

Als auteur debuteerde Simenon in 1921 met een door vrienden geïllustreerde, licht satirische sleutelroman over Luik: Au pont des arches (Bij de bogenbrug).

De aantrekkingskracht van het werk van Simenon is niet het onderwerp, maar de wijze van schrijven, de stijl, waarvan hij zelf heeft gezegd, dat de stijl het ritme is.

De brieven handelen over het dagelijks leven van Georges Simenon.

De romans van Simenon zijn nooit lang, compact, wat ze een grote mate van echtheid geeft, als uit het leven.

Dit is een van de vele ongerijmdheden in de reeks, waaruit kan worden opgemaakt dat Simenon bij het schrijven zelden verifieerde wat hij in eerdere romans en verhalen allemaal over Maigret en zijn medewerkers te berde had gebracht.

Georges Simenon heeft tijdens zijn jeugd enkele dagen verbleven in het huis van zijn grootvader, dat in het boek centraal staat.

Georges Simenon, Het open raam.

Georges Simenon, Maigret en de zaak Nahour (Utrecht : Bruna, 1966) p.16-17 Vaak spreekt hij hen collectief aan als “mes enfants” (“kinderen”).

Georges Simenon, Maigret en het lijk in de kast (Utrecht : Bruna, 1967) p.85 Overigens is uit hun echtverbintenis wel een dochtertje geboren maar dat is kort na de geboorte overleden.

Grote belangstelling voor politiezaken, veel drank en bezoekjes aan prostituees kenmerkten Georges Simenon als tiener.

Het leeftijdsverschil tussen Maigret en zijn vader Evariste is bijvoorbeeld even groot als het leeftijdsverschil tussen Georges Simenon en zijn vader Désiré.