Sinding

Wellicht zag Sinding de toekomst somber in; op latere leeftijd werd Sinding ingehaald door de tijd.

Door de opmerkingen werd verondersteld dat Sinding de liederen had vernietigd, maar veel later bleken ze in het bezit te zijn van Augusta Sinding (de weduwe van Christian).

Overigens kende Sinding Marteau goed; Marteau speelde (relatief) vaak de vioolconcerten van Sinding.

De verzameling is een van de minst bekende werken van Sinding.

Er werd toen melding gemaakt van de “onbekende” componist Sinding.

In 1898 voltooide Sinding zijn Concert nr. 1 in A-majeur, voor viool en orkest, op.

In 1910 verliet Sinding Kopenhagen en vertrok naar Parijs, waar hij tot zijn dood in 1922 zou blijven wonen en werken.

Marteau nam toen pas het werk van Sinding onder zijn hoede.

Men vond het spijtig dat Sinding zich tot de Duitse taalgebied had gewend, terwijl er zoveel mooie Noorse teksten voorhanden (zouden) zijn.

Sinding, die nynorsk nu juist verafschuwde, koos zes van de gedichten om er muziek onder te zetten.

Sinding schreef dus muziek bij een liedboek.

Sinding sleutelde er echter verder aan en de definitieve versie verscheen in 1901.

Zo werd bijvoorbeeld bij de architectuur enkel de zilveren medaille uitgereikt aan de enige gekende deelnemer op dit onderdeel, de Noor Holger Sinding-Larsen, die deelnam met een ontwerp voor een turnschool.

Waar treedt het Sinding Duo op?

Alle werkjes voor de solo piano van Sinding belandden in het grote archief van vergeten werken, maar deze verzameling had één uitzondering in zich.

Christian Sinding voltooide zijn Vioolconcert nr. 2 in 1901.

Dat in tegenstelling tot Sinding zelf.

Dat was ook omgekeerd, Sinding had niet zoveel met Noorwegen.

De componist Christian Sinding heeft hem ook advies gegeven om componist te worden.

Deel 3 Frühlingsrauschen werd zo waar het populairste werk uit het gehele oeuvre van Sinding.