Sjahrir in een zin

Onder druk van de oppositie in Yogya, die hem teveel toegevendheid verweet, zag onderhandelaar/premier Sjahrir er geen gat meer in.

De Sumatra Post onthulde dat Sjahrir rond liep met de wettige echtgenote van een Nederlandse revolutionair.

In Nederland scheidde zij van haar man en trouwde met Sjahrir, hoewel deze niet fysiek aanwezig was (per volmacht: "met de handschoen").

Soekarno, Hatta en Sjahrir hadden in geheim overleg de rollen verdeeld: Soekarno zou, gezien zijn verleden, optreden als "vlag" cq. woordvoerder en samenwerken met het Japanse gezag.

Het lukte op 14 oktober Schermerhorn na onderhandelingen met Sjahrir om tot een wapenstilstand met de Republiek te komen.

Daarna heeft Sjahrir zich wrokkig teruggetrokken, zonder zich nog met het verloop van de gebeurtenissen te bemoeien.

De jongelui leerden er Japanse vechtsporten, en kregen er van leraren als Soekarno en Hatta evenals Sutan Sjahrir les in nationalisme.

Onderwijl had Sjahrir een onafhankelijkheidsverklaring op papier gezet, die Soekarno om vijf uur die middag op het plein tegenover station Gambir zou moeten voorlezen (de tekst daarvan is verloren gegaan).

Sjahrir bezwoer de twee andere leiders nu meteen de onafhankelijkheid uit te roepen, zonder de Japanners daarin te kennen.

Tegen Hatta voer Sjahrir uit dat Soekarno en hij zich in Vietnam in de luren hadden laten leggen en dat het hele comite waar de Japanners nu ineens mee aankwamen 'zwendel' was.

Sjahrir heeft zich in de 1920-jaren gevormd tot in de eerste plaats een sociaal-democraat en pas daarna tot nationalist.

De Indonesische Revolutie werd in de woelige maanden tussen augustus tot en met december 1945 het centrale probleem waar de betrokken partijen niet om heen konden, of zij nu Sukarno, Hatta, Sjahrir, Nederlanders, Britten of Amerikanen heetten.

Deze werd veroordeeld en hoewel hem gratie werd verleend door De Graeff, werd hij door diens opvolger B.C. de Jonge alsnog verbannen, terwijl deze Hatta en Soetan Sjahrir liet interneren in Boven-Digoel.

Het stichten van deelstaten was, zoals gezegd, een initiatief van het Nederlandse koloniale bewind, maar in de overeenkomst van Linggadjati was de republikeinse regering (Sjahrir) akkoord gegaan met een federale structuur.

Van 1946 tot 1949 was Mohammad Natsir minister in de Indonesische regering die zich onafhankelijk had verklaard van Nederland en was minister in het eerste kabinet Soetan Sjahrir (Syahir).