Sjwa

Ze vertelt ook dat een succesvolle invoering van de sjwa nogal ingrijpend zou zijn: het Italiaans heeft die klinker helemaal niet en je zou dus een nieuwe klank in moeten voeren.

Een mooie lettergreep zit er dus niet in ÷ en de sjwa heeft geen enkel bestaansrecht.

De zogenoemde sjwa (de toonloze e aan het eind van mode) krijgt bijvoorbeeld in het Nederlands nooit klemtoon.

Die a-klank klinkt niet als de Nederlandse a maar als een sjwa (zoals bv. in 'de').

In de eindcombinaties –len, -men en –nen is de doffe sjwa weggevallen.

Wat betreft de uitspraak: * De E met een apostrof wordt uitgesproken als een sjwa (dus: ə; zoals in: schoenen).

De svarabhaktivocaal, die optreedt bij sjwa -insertie, is de klank die in de uitspraak (doorgaans onopzettelijk) wordt ingevoegd tussen twee of meer opeenvolgende medeklinkers.

Dit gebeurde om de orthografie beter te laten aansluiten bij de huidige uitspraak (met aan het eind een sjwa ) in plaats van bij de vroegere.

Een mogelijke verklaring is dat het toonverschil is ontstaan toen in de Middeleeuwen in het Keulse dialect in sommige woorden de sjwa aan het eind wegviel.

Het moeilijke is hierbij dat de i over het algemeen veranderd is in een sjwa terwijl de j geheel is verdwenen.

In combinatie van een geheel getal en half en kwart en soms bij driekwart wordt en een gebruikt, waarbij een niet als één, maar als het lidwoord een (met een sjwa ) wordt uitgesproken.

In het Nederlands en de meeste andere Europese talen zijn lettergrepen met sjwa's altijd onbeklemtoond.