Skeletdelen

De maanvis heeft geen staartvin, noch de bijbehorende skeletdelen.

De verdere skeletdelen tonen geen bijzondere kenmerken buiten een algemeen nodosauride bouw.

Deze skeletdelen zijn verloren gegaan door erosie.

In 2005 concludeerden Paul Barrett, Richard Butler en Fabien Knoll op grond van een nieuw gevonden schedel, samen met skeletdelen, van veel hogere kwaliteit, dat er een nieuw geslacht moest worden benoemd: Hexinlusaurus.

Nog lastiger was het skeletdelen buiten de wervelkolom met enige mate van zekerheid toe te wijzen.

Omdat de skeletdelen van Aphaneramma samen met de resten van andere zeedieren werden gevonden, wordt wel verondersteld dat Aphaneramma in zout water leefde.

Tussen 1851 en 1860 publiceerde Owen een reeks monografieën over Megatherium, elk getiteld On the Megatherium (Megatherium americanum, Cuvier en Blumenbach), elk gewijd aan verschillende skeletdelen.

Zulke skeletdelen in anatomisch verband zijn zeldzaam.

Waarom de skeletdelen zijn verplaatst is nog niet duidelijk.

Het ontwerp, met opvallende roestvrijstalen platen, vele torens en uitwendige skeletdelen (zoals het Centre Pompidou), is van Richard Rogers.

In kalkrijkere streken in Duitsland heeft men wel skeletdelen gevonden.

De beide skeletdelen zijn bekleed met kraakbeen.

Daaruit weten we dat de huid erg glad was, kennelijk zonder schubben maar met lichte rimpels, dat de achterrand van de vinnen een stuk buiten de skeletdelen uitstak en dat de staart bovenop een lange zachte vin droeg.

De menselijke botresten waren vermengd met skeletdelen van dieren.

Gedreven begon hij, op aanwijzing van Bakker, aan een project om van alle bekende vondsten voor het eerst gestandaardiseerd de skeletdelen in inkttekeningen af te beelden die de naar de meest recente inzichten correcte lichaamshouding weergaven.

Het gaat in het algemeen om skeletdelen die zich in grote steenplaten bevinden, waaruit de afzonderlijke beenderen niet geprepareerd werden.

Hij ziet daarom Ludodactylus als een mogelijk jonger synoniem van Brasileodactylus, hoewel de onbekendheid van vele skeletdelen bij beide vormen een vergelijking onzeker maakt.

Op grond van juveniel materiaal, skeletdelen behorend aan nog niet volgroeide individuen, werd in 1983 de pachycephalosauriër Stygimoloch en in 2006 de pachycephalosauriër Dracorex benoemd.

Von Huene en Matley wezen ook een tongbeen, een squamosum en verschillende andere skeletdelen aan de soort toe.

Dit blijkt uit de geringe mate van verbening en vergroeiing van de skeletdelen en ook uit het gekerfde botoppervlak.