Skeletelementen

De studie bracht een groot aantal snij-, impact- en bijtsporen op de schedels en postcraniale skeletelementen aan het licht.

Er werden minstens 359 individuele skeletelementen geïdentificeerd.

In 2004 probeerden Gerardo Mazzetta en Per Christiansen het gewicht van het holotype te berekenen door extrapolatie van skeletelementen van een reeks van andere carnosauriërs.

In 2012 stelde Achim Reisdorf op grond van de relatieve verschuivingen van de skeletelementen dat het toch de onderkant betrof.

In totaal werden 219 skeletelementen geborgen, 73% van het totaal.

Kleinere omzettingsresten, wellicht ook van de huid, zijn op verschillende skeletelementen zichtbaar.

Opvallend is dat alle gevonden skeletelementen erg groot zijn; bij vindplaatsen met allosaurusresten bereikt hoogstens een enkel exemplaar een lengte boven de tien meter.

Pas Sekiya gaf duidelijk aan welke skeletelementen bij het holotype zouden behoren.

Ten dele zijn de skeletelementen slechts in afdrukken aanwezig.

Veel boeken volgden echter Agassiz in zijn oorspronkelijke interpretatie en gaven de betekenis als "platte sauriër", soms met uitleg dat dit verwees naar bepaalde platte skeletelementen of de platte tanden — hoewel die in 1834 nog niet gevonden waren.

Behalve deze skeletelementen werden ook huidverbeningen aangetroffen: verschillende rugplaten, vier losse kleine verbeende schubben en twee grote stekels, die op de schouder zaten.

Daarnaast is nog een groot aantal kleinere fragmenten gevonden; in totaal is ongeveer 10% van de skeletelementen bekend.

De botwanden van alle gevonden skeletelementen zijn extreem dun.

De meeste skeletelementen zijn nu bekend.

De vondsten bestaan uit losse skeletelementen.

Dit werd verergerd door een sterke interne resorptie van het bot waardoor veel skeletelementen slechts uit holle structuren bestaan.

Het bestaat uit fragmentarische skeletelementen zonder schedel die niet in verband zijn gevonden.

Het bot ervan is glad, wat suggereert dat het hypocleidium geen andere skeletelementen raakte.

In 1990 werden wat skeletelementen, voornamelijk van de schedel en ledematen, beter beschreven.

Slechts drieëntwintig botten waren nog aanwezig ofwel 8% van de skeletelementen.