Sloterdijks

Vervolgens wordt Lyotards Het onmenselijke in verband gebracht met Sloterdijks geruchtmakende tekst Regels voor het mensenpark, waarbij ook aandacht geschonken zal worden aan Sloterdijks drieluik Sphären (1999).

Maar Zizek biedt ook onderbouwing voor Sloterdijks idee door te wijzen op experimenten die laten zien dat niet een financiële prikkel maar intrinsieke motivatie mensen het meest motiveert iets te doen.

En het is typisch des Sloterdijks dat hij niet Freud, Adorno of Carl Schmitt als kop van Jut neemt maar Arnold Gehlen.

En Peter Sloterdijks filosofische zwerftocht Sferen (Boom), een familie-epos van de hele mensheid, vertelt een parallel-beeldenverhaal waarop de lezer niet uitgekeken raakt.

Met de kern van Sloterdijks denken heeft het in ieder geval weinig te maken.

Sloterdijks analyse klopt, maar enkel op de kleine schaal van het gezin.

Sloterdijks suggestie om goede mensen te maken langs gentechnologische weg vloeit niet alleen voort uit deze beheersingsbehoefte, hij sluit ook aan bij de biologische wending in de menswetenschappen.

Diogenes, zowel Sloterdijks als Nietzsches kroongetuige, had geen huis maar bewoonde een ton.

Eerst schrijft hij een 'postnietzscheaans FDP-manifest', zoals een landelijke krant Sloterdijks antifiscale pleidooi betitelde, om zich vervolgens een 'levenslange sociaal-democraat' te noemen.

Sloterdijks instemming met deze procedurele veiligheidsmaatregelen in de «duistere jaren na ’45» was aanvankelijk volledig.

Veel reacties op Sloterdijks voorstel komen neer op een principiële afwijzing van genetisch gepruts aan de menselijke identiteit.

Daarmee zitten we al midden in Sloterdijks interessante en goed leesbare boek.

Een begenadigd vertaler en wijsgerig columnist, gelauwerd om zowel zijn talloze Sloterdijks als zijn literaire uitstapjes.