Slurfdieren

Deze vergroting van hun leefgebied leidde tot een forse groei van het aantal soorten: de ontwikkeling verliep 25 keer sneller dan toen de slurfdieren alleen nog in Afrika huisden.

Dit wordt vooral aangetoond door de verticale verandering van tanden, een kenmerk dat ze in de vroegste stralingsfase van de slurfdieren plaatst.

Slurfdieren ervoeren vele evolutionaire veranderingen, zoals een toename in grootte, dat leidde tot veel grote soorten die tot wel 4 meter hoog werden.

Sommige slurfdieren ontwikkelden slagtanden vanuit hun lagere snijtanden.

Vooral de wervelkolom lijkt op die van de slurfdieren, maar de halswervels waren relatief langer en het heiligbeen bestond in het algemeen uit vier wervels.

Hiertoe worden evenhoevigen, onevenhoevigen, slurfdieren, zeekoeien, klipdassen, buistandigen en walvissen gerekend.

Daardoor heeft het hart twee punten, een synapomorfie die uitsluitend met de slurfdieren wordt gedeeld.

Mastodontskelet in museum Mammut is een geslacht van uitgestorven slurfdieren die ook wel mastodonten worden genoemd.

Moeritherium behoorde tot een soort zijtak van de familie van de slurfdieren, die zich een nijlpaard- of tapir-achtige levenwijze lijkt te hebben aangemeten.

Onder meer jonge slurfdieren werden bejaagd door Homotherium, waarschijnlijk in groepen.

Tot de Numidotheriidae behoren de meest primitieve slurfdieren (Orde Proboscidea ): Phosphatherium en Daouitherium.

De exacte verwantschappen binnen de Afrotheria zijn niet goed bekend; zowel een relatie met de buistandigen, als met de Afrosoricida, als met de Paenungulata (slurfdieren, zeekoeien en klipdassen) is gesuggereerd.

De slurfdieren ( Proboscidea ), zeekoeien ( Sirenia ) en klipdassen ( Hyracoidea ) worden al decennia als nauwe verwanten beschouwd en aangeduid als Paenungulata.