Smalt

In de expositie Moderne Primitieven waren zij in 1941 samen met Sal Meier, Abraham Smalt en Kaspar Niehaus in het Stedelijk in Amsterdam te zien.

Een blauw pigment als smalt wordt steeds bruiner door de jaren heen.

Zo is het blauwe pigment (smalt) dat Rembrandt gebruikte geleidelijk bruin geworden.

Zo waren de delen waar hij het pigment smalt (kobaltblauw) gebruikte oorspronkelijk veel blauwer.

Een nadeel van smalt is dat het langzaam grijzig wordt.

Hij trouwde in Dordrecht met Elisabeth Smalt (geboren in Hamm in het tegenwoordige Noordrijn-Westfalen).

In de middeleeuwen kwam men op de gedachte daarvoor de smalt zelf te gebruiken welke typisch voor zeven à acht procent uit kobaltoxiden bestaat.

In olie kan smalt echter verbleken.

Meestal is smalt zuurbestendig.

Om het uitzakken van de smalt tegen te gaan rieden schilderboeken wel aan om het oppervlak van het schilderdoek te verruwen door er met een naald vele kleine putjes in te steken; zo bleef de blauwe verf hangen.

Zo bestond er een rode, gele, groene, paarse, witte en zwarte smalt, waarbij de kleur afhankelijk was van de precieze chemische toevoeging aan het glas.

Een blauwselmolen is een gespecialiseerde verfmolen waar smalt wordt vermalen tot poeder.

Bij een kleurtechnisch redelijk evenwicht tussen dekking en kleurtoon, een maling die couleur genoemd werd, had met smalt gewreven olieverf echter veel lijnolie nodig en kon niet "kort" gemaakt worden, dus dat de kwasttoets er in bleef staan.

De Graflegging van Dirk Bouts is een van de vroegste schilderijen waarin smalt is aangetoond.

Een andere methode was om de smalt in snel drogende tempera of lijmverf aan te brengen wat ook het gevaar vermeed dat de blauwe kleur een groenzweem kreeg als de olie nageelde.

Een nadeel van smalt is, dat het langzaam grijzig wordt.

Geschiedenis Smalt is al aangetroffen in objecten uit Mesopotamië en het Oude Egypte uit het tweede millennium voor Christus.

In de Colour Index is het het PB 32. Smalt is theoretisch licht giftig en kan huid en slijmvliezen irriteren.

In de late middeleeuwen werd in Venetië echter met smalt gekleurd glas gefabriceerd, vermoedelijk al van de twaalfde eeuw af.

Kennelijk werd de smalt duizenden jaren lang alleen toegepast om glas en keramiek te kleuren.