Snaphaan

Zilveren snaphaan geslagen in Zutphen Zilveren 1/4 snaphaan of 'peerdeken', geslagen in Zutphen Een snaphaan is een 16e-eeuwse zilveren Nederlandse munt met een afbeelding van een ridder in toernooiharnas te paard, wellicht de hertog van Gelre zelf.

De eerste grote zilveren munt (34 mm) die in ons land in omloop werd gebracht, kwam in de volksmond bekend te staan als een ‘Snaphaan’ (of Snaphaan Schelling), een benaming voor een struikrover te paard.

Het woord snaphaan sloeg waarschijnlijk op de vorm van de vuursteenhouder.

Een fraai voorbeeld is het senappan, dat afkomstig is van ‘snaphaan’ en in de Indonesische taal vrij algemeen gebruikt wordt voor ‘geweer’.

Eigenaar John van Hal zet de komende dagen samen met kok Niels Snaphaan de puntjes op de i van de nieuwe lunchroom Brownies and Downies in de Croonpassage te Boxtel.

Munt ter waarde van ongeveer zes stuivers waarop een ruiter (een snaphaan is een rover of vrijbuiter te paard) stond afgebeeld.

Op maandagavond 15 januari zien we jullie graag bij “de Snaphaan” waar de vergadering om 20.00 uur zal starten.

Het werd met 17-19 verlies een grote teleurstelling voor het team van coach Erik Snaphaan, dat collectief faalde en nog voor de rust succes in rook zag opgaan.

Leiden 1778 * Beschrijving van een aanmerkelijke snaphaan, met het wapen en de spreuk des Heeren van der Does Noortwyk, 1573, enz. benevens twee stukken geschut gevonden in de verlatene legerschanzen der Spanjaarden.

Musketten die met een vuursteenslot waren uitgerust, werden snaphaan genoemd.

Pas met behulp van een convoij van al de Rigterbodens van 't geheele Land van Cuijk, elk voorsien met een snaphaan kon de kapel van haar paapsche elementen worden ontdaan en als hervormd kerkje in gebruik worden genomen.

Aan het eind van de zeventiende eeuw werd het musket opgevolgd door een soortgelijk wapen met een vuursteenslot, dat met snaphaan werd aangeduid.

De term snaphaan bleef in militaire kringen in gebruik tot de tweede helft van de 18e eeuw; daarna ging men van geweer spreken.

Hans Hilbrands komt op basis van een vergelijking tussen de beschrijving van het wapen in de processtukken en het wapen in het museum tot de conclusie dat de snaphaan in het museum het authentieke moordwapen is.