Soesoehoenan

De zesde, zevende, achtste en negende Soesoehoenan bleven de ster van de vijfde Soesoehoenan gebruiken.

Aan het eind van zijn leven werd hij de eerste soesoehoenan van Soerakarta.

De elfde soesoehoenan was de eerste vorst uit zijn dynastie die buiten de Kraton school was gegaan.

De opvolger van sultan Agung, de soesoehoenan (verheven, ook wel soenan of sunan) Amangkurat I, die regeerde van 1646 tot 1677, had minder charisma en trachtte het rijk middels een schrikbewind bijeen te houden.

De soesoehoenan behield met de Nederlandse militaire en politieke steun de controle over het noorden en oosten van zijn rijk.

Door deze ommekeer in de politiek verloor de soesoehoenan veel van zijn aanzien onder de plaatselijke bevolking, en hij moest de hulp van de VOC inroepen om aan de macht te blijven.

In zijn Kraton bleef de soesoehoenan desondanks een belangrijke rol spelen.

Mangku Bumi, die zichzelf als de rechtmatige troonopvolger zag, eiste hierop de titel van soesoehoenan op.

Zijn eerste echtgenote Ratu Kinchana was de kleindochter van de vierde soesoehoenan.

De vorsten maakten bezwaar omdat zij het verlenen van eenzelfde medaille aan een Soesoehoenan en zijn vazal niet konden rijmen met hun feodale zelfbeeld.

Op 23 oktober 1861 werden de achtste soesoehoenan en de kroonprins beiden tot generaal-majoor van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger bevorderd.

De hoge kosten en gebrek aan middelen noopten de twee pretendenten om het ooit zo machtige Mataram te verdelen in twee nieuwe staten, Soerakarta onder de soesoehoenan en een nieuw sultanaat Jogjakarta onder Mangkoe Boemi als sultan Hamengkoeboewono.

De oudste zoon van zijn tweede vrouw, Pradapa Ningrum meent dat hij de rechtmatige opvolger is en diens halfbroer de enige zoon van Ratna di-Ningrum die de vierde vrouw van de twaalfde soesoehoenan was.

De Priyayikregen een eigen machtspositie en begonnen zich minder afhankelijk van hun vorsten, de Soesoehoenan van Soerakarta en de Sultan van Djokjakarta op te stellen.

De soesoehoenan mocht daarna ook onder het republikeinse bewind blijven functioneren als het sociale, culturele en religieuze middelpunt van Soerakarta.

De Ster bij Gelegenheid van de 200e stichtingsdag van de Kraton van Surakarta (Bintang 200 Tahun Kraton Surakarta) is een van de onderscheidingen die door de zelfregerende Soesoehoenan van Surakarta werden ingesteld.

De vorst van Mangkoenegaran, Mangkoenegara geheten was ondergeschiikt aan de soesoehoenan van Soerakarta die eveneens uit het Huis Kartasoera stamt.

Een soesoehoenan, zijn vrouwen en zijn kinderen dragen titels die tijdens hun leven veranderen en steeds hun status aangeven.

In 1900 vestigde hij zich in Surakarta in Nederlands-Indië waar hij het hoforkest van de Soesoehoenan leidde.

In Soerakarta stelde de Soesoehoenan eigen ridderorden en medailles in.