Sofistiek

Brunt ging in 1994 nog een stap verder en verklaarde de tweede sofistiek socio-cultureel en politiek irrelevant.

De studie van de tweede sofistiek kreeg een nieuwe impuls in 1969 met het werk van Bowersock, Greek Sophists in the Roman Empire.

In de 19e eeuw beschouwde men de tweede sofistiek vooral als een poging om de retorica van de 5e-4e eeuw v.Chr. te laten herleven.

Best grappig dat Ticu dit stukje op zijn eigen site in het dossier "sofistiek" zet, aangezien de sofisten een behoorlijk slechte naam opbouwden.

Dat is sofistiek van de bovenste plank.

De sofistiek was een filosofische stroming uit de Griekse oudheid.

Lucianus is de voornaamste vertegenwoordiger van de Tweede Sofistiek.

Daarnaast zouden ook de klassieke tragedies hem geïnspireerd hebben en zijn er onderzoekers die vlagen van de tweede sofistiek in zijn werk zien.

Wetenschappelijke discussie De tweede sofistiek deed haar intrede in de moderne studies bij de 19e-eeuwse classicus Erwin Rohde.

Het onderzoek wordt voortgezet en de gesprekspartners komen tot nog enkele definities: * De sofistiek is een deel van de "psychisch-handelsverkeerskunst", dat zich inlaat met de verkoop van argumenten en kennis die betrekking hebben op de deugd.