Soiron in een zin

Waarschijnlijk koos Soiron hiervoor om de oude kerktoren en de pastorie te kunnen handhaven en om een deel van de funderingen en het muurwerk van de oude kerk te kunnen hergebruiken.

Wat er na de verbouwing door Soiron nog van het kerkinterieur over was, is door Rémont in 1877-79 vervangen door typisch laat-19e-eeuwse theaterdecoraties.

Wel bleef een 17e-eeuwse eikenhouten trap behouden, die waarschijnlijk afkomstig was uit het klooster en door Soiron werd ingebouwd in het koor van de kerk.

In 1786 werd besloten de oude, bouwvallige kerk af te breken en te vervangen door een nieuw ontwerp van de Maastrichtse stadsbouwmeester Matthias Soiron.

De bouwmeester, Matheius Soiron, kijkt voldaan op uit zijn schetsboek en richt zijn blik omhoog naar zijn opdrachtgever.

De uit Maastricht afkomstige broers François en Matheius Soiron bouwden de kerk van Mönchengladbach -Odenkirchen (1755) en de toren van de kerk van Hückelhoven-Ratheim (vóór 1756).

Een deel van het eveneens door Soiron ontworpen hoofdaltaar bevindt zich thans in een Mariakapel aan de Pasestraat in Itteren.

Enkele jaren na de geboorte van François verhuisde het gezin Soiron vanuit Luik naar Maastricht.

François was de oudere broer van de architect Matheius Soiron (1722-1781).

In 2003 verwierf de universiteit het belendende pand Hof van Tilly, dat met het Huis Soiron verbonden werd.

Matheius was een jongere broer van François Soiron (Luik, 1714 - Maastricht, 1779), die eveneens aannemer en bouwmeester werd.

Soiron was gehuwd met Sophia Elisabeth L'Herminotte, een telg uit een geslacht van bekende zilversmeden.

Van de architect Mathias Soiron zijn ontwerpen van preekstoelen en ander kerkmeubilair bewaard, onder andere voor de Sint-Servaaskerk in Maastricht.

Van de veelzijdige Maastrichtse (tuin-)architect en meubelontwerper Mathias Soiron zijn een aantal albums overgeleverd, waarin hij meubels natekende die door hem of door anderen ontworpen waren.

Al eerder, in 1749, leidde de architect François Soiron een grootscheepse restauratie, waarbij de dubbele trap werd verwijderd, waar tot de Beeldenstorm (1566) twee bronzen leeuwen hadden gestaan.

De houten lessenaar versierd met een schijvenmotief en omgebouwd tot paaskandelaar, de twee biechtstoelen en een tweetal kerkbanken dateren alle uit begin 19e eeuw en zijn wellicht nog door Soiron ontworpen.

De keuze voor Soiron zal geen toeval zijn geweest; niet alleen was hij stadsbouwmeester van Maastricht, maar via zijn broers Andreas en Wilhelmus, beiden kanunniken van Sint-Servaas, onderhield hij ook uitstekende contacten met het kapittel.

Het transept uit 1926 en het driezijdig gesloten koor zijn ontworpen door J. Bemelmans en sluiten qua bouwstijl aan bij het schip van Soiron.

Ondanks enige revolutionaire sentimenten besloot de gematigde meerderheid onder Heinrich von Gagern en Alexander von Soiron het parlement uit vrijwel algemeen kiesrecht te doen ontstaan.