Solipsisme

Met ons voor-de-ander-zijn als onbetwijfelbare dimensie van ons bestaan, acht Sartre het solipsisme ontkracht.

Dit argument, dat onder andere tegen het solipsisme kan gebruikt worden, staat bekend als het private language argument.

Mocht het probleem van het solipsisme zo problematisch en reëel zijn, dan zou dat ook moeten opgaan voor de taal: we zouden de achterliggende betekenis en intenties van woorden niet zien, maar slechts die materiële kant.

Anti-solipsisme zal dan wel het tegendeel zijn.

Die problemen komen vaak voort uit egoïsme en solipsisme, maar dat heeft niets te maken met individualisme.

Dalager zal misschien tegenwerpen dat zulke mislukte pogingen het leven in wijdere zin te begrijpen het pathos van Andersens kinderlijke solipsisme versterken.

In het korte verhaal van Samuel Beckett tracht een jongeman ‘in de laatste fase van zijn solipsisme’ zijn bestaan zin te geven door voortdurend in beweging te blijven.

Belangrijke thema’s in het boek zijn de ontoereikendheid van voortdurend veranderende menselijke relaties (eenieder blijft gevangen in solipsisme ) en de ongrijpbaarheid van de tijd.

De conclusie van Levinas is niet dat het solipsisme klopt, maar dat het menselijke denken door een solipsistische tendens gekenmerkt word, die slechts doorbroken kan worden door wat Levinas noemt "de Ander ".

Dit zelfbewustzijn heeft echter niets te maken met solipsisme of een antisociale houding.

Het solipsisme valt onder het zeta-standpunt.

Hij is de grondlegger van de filosofie van het externisme (als tegenhanger van het solipsisme : alles bestaat, behalve ik).

Hoederer voert echter een politiek die algemeen toepasbaar is, terwijl Hugo het solipsisme vertegenwoordigt; een extreem filosofisch-idealistisch begrip, dat het 'ik' of het individuele ego en zijn bewustzijn als de enige realiteit ziet.

In deze vorm is het echter nog geen solipsisme, want het bestaan van zo'n kwade geest wordt nog aangenomen.