Specimina

De resterende 14 % van de in kaart gebrachte specimina zijn grotere en doorgaans identificeerbare beenderen van hadrosauriërs die niet in anatomisch verband liggen en onvolledig zijn (257 specimina, peesfragmenten en ribben niet inbegrepen).

Al deze drie specimina betreffen wellicht jonge dieren want er zijn latere grotere exemplaren bekend geworden; in 2006 werd gemeld dat er ondertussen vele honderden specimina geborgen waren waaronder talrijke volledig complete fossielen.

Alle specimina bij elkaar behoren toe aan minstens drie individuen, vermoedelijk aanzienlijk meer omdat ze uit drie beenderbedden afkomstig zijn.

AMNH 5060 was het eerste specimen dat nagenoeg intact uit het veld kwam, maar er waren toen al zeven specimina met huidafdrukken gerapporteerd.

Andere specimina zijn ZPAL MgD-I/2Sc, een ravenbeksbeen van een jong dier, en MPD 100/406, een staart.

Behalve deze holotypen zijn ook andere specimina eerder aan P. sternbergi toegeschreven.

Bij de andere specimina is alleen de linkereileider actief zoals gecontroleerd kan worden doordat de buikholte van boven zichtbaar is.

Bij sommige specimina heeben die een verticale richel op de voorzijde, een afgeleid kenmerk.

Bij sommige specimina is een van de stekels kennelijk al bij het leven afgebroken geweest, waarna infecties optraden.

Cunningham had specimina van 300 plantensoorten verzameld waaronder vele nieuwe uit Arnhemland.

Daarbij lijken de specimina als men ze allemaal aan een grafiek toevoegt in twee groepen te clusteren, een met een volwassen grootte van tegen de zes meter, en een tweede met een volwassen grootte van vierenhalf à vijf meter.

Daarbij tonen de specimina vrij veel onderlinge variatie.

Daarnaast werden door Lee nog wat andere specimina beschreven uit dezelfde vindplaats waarvan echter het behoren tot Pawpawsaurus niet bewezen kon worden bij gebrek aan overlappend materiaal.

Daarnaast werden er aanvullende specimina aan de soort toegewezen.

Dat roept de vraag op of de specimina van Pantydraco niet simpelweg de jongen van Thecodontosaurus zijn.

De afmetingen van de specimina variëren van ca. 10 mm (tanden, fragmenten) tot meer dan 1.300 mm (bv. dijbeenderen en zitbeenderen).

De bouw bij de beide specimina, het holotype en MUCPv-95, verschil nauwelijks; ze onderscheiden zich voornamelijk in grootte.

De bovenkant van het nekschild ontbrak maar werd aan de hand van eerdere specimina met gips weer opgebouwd.

De dunheid van de voorste interne tak van het bovenkaaksbeen, in bovenaanzicht, was volgens een studie uit 2017 niet speciaal in vergelijking met andere spinosauride specimina.

De grootste gevonden specimina wijzen op individuen die de grootste exemplaren van Triceratops in omvang evenaren.