Spinae in een zin

Bij opgravingen liggen de spinae over het algemeen in een bijna hekachtige rangschikking, wat doet vermoeden dat deze werveluitsteeksels tijdens het leven onderling waren verbonden door een stevige huid en zo een zeil op de rug vormden.

Daarna nemen de spinae in lengte toe tot ze hun maximum van drieënzestig centimeter bereiken bij de tiende tot en met twaalfde wervel.

De doornuitsteeksels van de eerste negen staartwervels blijven hoog maar daarna beginnen de spinae abrupt korter te worden.

Minder pigment zou zich ook bevonden hebben in de spinae parascapulares die met het blote oog waarneembaar lichter zijn.

Musculus longissimus is een van de diepe spieren van de rug, die het tweede deel van de musculus erector spinae vormt.

De geslachtsnaam verwijst naar de kenmerkende lange doornuitsteeksels, de spinae.

De sacrale wervels hebben een vrij lage reeks van zes spinae, met de achterste als de langste.

De spinae van de eerste drie wervels zijn langer en die van de eerste lijkt contact te maken met het doornuitsteeksel van de vijfde sacrale wervel.

Deze spinae hebben een brede basis en zijn vervolgens lang en slank met een puntig uiteinde.

Deze spinae hebben een eigenaardige bouw: de bovenrand is vooraan hol zodat hun voorste hoek de vorm krijgt van een scherpe haak die wellicht diende ter bevestiging van de pezen van de rug.

Deze spinae sluiten in dit geval nauw bij elkaar aan.

Deze spinae zijn iets naar achteren gericht maar buigen bovenaan weer naar voren.

Daarbij hebben ze hogere doornuitsteeksels en een langere kop terwijl men bij Cerapoda juist zou verwachten dat de rijping andersom zou lopen met een toenemende en niet afnemende rekking van schedel en spinae.

Van de vierde wervel af heeft de bovenrand van de spinae een klein deukje maar althans in de bewaarde reeks groeit dat niet uit tot een apart voorste bijkomend doornuitsteeksel.