Spinetten

De ganse eeuw door werden talrijke gebogen spinetten (bentside spinet) geproduceerd.

In Engeland begon Hugh Gough in 1946 zeer eenzaam met een eigen productie van allerhande instrumenten: klavecimbels, klavichords, virginalen, spinetten, pianofortes.

Tot in de 17e eeuw werden in Engeland vele virginalen en spinetten ingevoerd uit Antwerpen of Italië.

De meest bekende was Charles Haward, die in de jaren 1660-1687 actief was en die een groot klavecimbel en negen spinetten naliet.

In die landen werden virginalen en spinetten als oudmodisch beschouwd, terwijl de Italianen ze verder produceerden (voorbeeld: het spinet van Giovanni Domenico Birger gedateerd 1759).

Naast de grote dubbelklavecimbels die reputatie gaven aan de Franse school werden ook nog meer eenvoudige spinetten gebouwd.

De spinetten waren over het algemeen veelhoekig.

Van de émigrés werden tijdens de Franse revolutie 61 klavecimbels en 7 spinetten afhandig gemaakt en toegewezen aan het Conservatorium in Parijs.

Wat er nog is overgebleven (drie spinetten, een klavecimbel, een gecombineerde klavecimbel-piano toegeschreven aan Johann Ludwig Hellen, een ottavino) getuigen niet van een eigen Zwitserse traditie, maar van een overwegend Duitse invloed.