Sporenzakjes

Gezien het om een verzamelaanduiding voor niet tot de andere drie soorten behorende sporenzakjes gaat, geldt het als waarschijnlijk dat ze zich meermaals onafhankelijk uit unitunicate sporenzakjes ontwikkeld hebben.

De eigenschappen van de peritheciën, sporenzakjes en ascosporen in de vruchtlichamen zijn de belangrijkste eigenschappen waaraan O. sinsensis geïdentificeerd kan worden.

Deze liggen in de sporenzakjes als erwten in een peul en worden op een passend moment losgelaten.

Bitunicate sporenzakjes treden uitsluiten op bij pseudotheciën, zoals appelschurft en Guignardia aesculi.

Unitunicaat-operculaire sporenzakjes komen alleen bij de apotheciën genoemde ascokarpen voor, bijvoorbeeld bij de morieltjes.

De sporenzakjes bestaan uit twee lagen en hebben een goed ontwikkelde apikalkamer.

De sporenzakjes hebben niet alleen een van de andere cellen afwijkende bouw, maar hebben ook een eigen functie.

De sporenzakjes ontstaan uit haken.

Het aan het hymenium grenzende parathecium (excipulum proprium), waarbij de schimmeldraden parallel aan de sporenzakjes liggen en de buitenste laag, het amphithecium (excipulum thallinum), waarbij de schimmeldraden radiaal lopen.