Spraakklank

Afhankelijk van de plaats in het spraakkanaal waar die hindernis wordt gevormd, neemt de spraakklank specifieke kenmerken aan.

Dit betekent dat de voorstelling van een begrip in symboolvorm is gebeurd, zonder dat dit een andere betekenis heeft dan het aanduiden van een spraakklank.

In dit geval wordt er niet eens een spraakklank weggelaten.

Een difoon is een spraakklank die bestaat uit een combinatie van twee opeenvolgende fonen en zodoende gekenmerkt wordt door de aanwezigheid van coarticulatie die de overgang van de ene naar de andere klank kenmerkt.

Een spraakklank is immers een luchttrilling, die alleen ontstaat als er in de mond of neus een vernauwing wordt gemaakt, ofwel een hindernis waarlangs de lucht trilt.

Palataal Palataal betekent in de fonetiek de vorming van een spraakklank ( klinker (klank) of medeklinker ) door de tong met het harde verhemelte ( Lat. palatum) contact te laten houden.

Wanneer de articulatie van een bepaalde spraakklank richting het harde verhemelte verschuift, wordt dit palatalisatie genoemd.