Sprei

Op mijn bed ligt een gekleurde sprei, die mijn oma ooit gemaakt heeft.

Ik ga een sprei kopen.

Een mooie sprei uit zijde en wol, die scoor je bij.

Lakens worden gewassen, maar die stink sprei erop niet.

Verward deed mijn huid nog een poging tot kippenvel, als een bejaarde die na jaren weer eens probeert te dansen, en bibberend liep ik de kamer uit om een kruik te maken, een pyjama aan te trekken en een sprei te pakken.

Bij de IKEA haal je een sprei voor een tientje.

Een gekleurde sprei, een berbertapijt en een poef van LRNCE – een Vlaamse ontwerpster die in Marokko woont – geven een zuiderse toets.

En in Mei pak ik alweer m'n winter-sprei.

Gezien de sprei is vervaardigd uit een aantal kleine stukjes kant, werkten er hoogstwaarschijnlijk tientallen kantwerksters aan.

Bleek het sprei eraan vast te zitten.

Mijn opa had zijn huis zelf gebouwd, in een tijd dat isoleren nog niet gebruikelijk was, dus in de winter lag ’s morgens de rijp op je sprei.

Net zo interessant als een sprei.

Ik trok integendeel de sprei van het bed.

Een sprei, kussens, daarmee maken we het allemaal veel huiselijker.

In die sprei worden persoonlijke bezittingen gedaan en vervolgens neem je dat je hele leven mee.

Het hemelbed, het grenen bed, het bed met spijlen en koperen knoppen, of het designbed wordt overladen met bergen dekens, lakens, hoofdkussens, kussenrollen en een gewatteerde sprei.

Je vraagt om de witte sprei en de plastic bloemen te vervangen.

Of verbleef hij in de salon en leek samengesmolten met de oude chaise longue, zijn schouders warm houdend onder een vaalgrijze sprei van kalamink?

Versier je bed vervolgens met gehaakte kussens of een sprei voor de nodige warmte en luchtigheid.

Bij ieder ding dat hij liet zien – het ijzeren ledikant met groene puppeltjes­sprei!