Staartknots in een zin

De staart is relatief kort en ontbeert een staartknots of lange stekels.

De staartknots is langwerpiger met scherpe randen.

Een uitzondering daarop vormde een dunne onderkaak, een lange vierde trochanter aan het dijbeen en een atypische smalle staartknots.

Het bestaat uit een schedeldak, stukken van de onderkaken, tien ribben, een sacrum, een staart inclusief staartknots, delen van het bekken, een linker vierde middenhandsbeen, een rechterspaakbeen, een linkerachterpoot, beenschubben en huidafdrukken.

Oudere illustraties tonen soms stekels op de staartknots.

Opvallende kenmerken waren de relatief korte nek en de gepunte staartknots waarmee het zich tegen roofdieren kon verdedigen.

De opvallende puntige staartknots moet ten doel hebben gehad om aanvallers af te weren.

De staart eindigt in een zware staartknots gevormd door grote osteodermen.

Arbour wees erop dat het zeer wel mogelijk was dat een (zware) staartknots zich pas bij afgeleide ankylosauriden ontwikkeld heeft.

De "hendel" van de staart, die de staartknots ondersteunde, is tweemaal zo dik als bij andere ankylosauriden, hoewel relatief niet langer.

De soortaanduiding is afgeleid van het Latijnse vimineus, "twijgvormig", en cauda, "staart", een verwijzing naar het verdunde en door lange werveluitsteeksels verstijfde staartuiteinde, de hendel van de staartknots.

De staartknots is de eerste die van een ankylosauride beschreven is.

Het door vergroeiingen van de achterste staartwervels verstijfde uiteinde van de staart draagt een lange staartknots waarmee roofdieren konden worden afgeweerd.

Hij onderscheidt zich van Anodontosaurus en Dyoplosaurus door een in bovenaanzicht ronde staartknots, in plaats van een die breder dan lang is zoals bij de eerste, of langer dan breed is zoals bij de tweede verwant.

Hun chevrons grijpen in elkaar maar er is geen verbening van de pezen zichtbaar noch de vorming van een staartknots.