Staatsgezinden in een zin

De macht van de stadhoudersgezinden nam af en dat van de staatsgezinden nam toe.

De Spaanse bevelvoering ziet daarin dat de enige mogelijkheid om de staatsgezinden te breken ligt in het vernietigen van hun handel en dus van hun macht op zee.

In 1580 vond de zogenaamde Soldatenfurie plaats, waarbij veel kerkelijk bezit werd vernield door de Staatsgezinden.

Hopelijk winnen de Staatsgezinden ooit de verkiezingen en verdwijnen de kosmopolieten van het toneel.

Rare draai aan de geschiedenis op het einde, als zou de dood van De Ruyter gezorgd hebben dat staatsgezinden en prinsgezinden weer door één deur konden.

De aanhangers van Oranje legden zich hier echter niet bij neer, zodat er gedurende het gehele ‘eerste stadhouderloze tijdperk’ (1650-1672) een verwoede strijd werd geleverd tussen ‘prinsgezinden’ en ‘staatsgezinden’.

Aan de ene kant stonden de Staatsgezinden, welke van mening waren dat de macht van de stadhouder moest worden ingeperkt en aan de andere kant stonden de Prinsgezinden, die juist van mening waren dat de stadhouder zijn macht moest behouden.

De freule ofwel Judith was orangiste ofwel een prinsgezinde welke in deze periode tegenover de staatsgezinden stonden.

Raadspensionaris Johan de Witt was leider van de staatsgezinden.

Als leider van de staatsgezinden waren Johan de Witt en zijn oom Cornelis de Graeff de tegenstander van de Oranjes en was hij akkoord gegaan.

Het gezelschap van Santhorst In de strijd tussen stadhouderlijken en staatsgezinden was Burmannus een aanhanger van de laatsten.

Johan de Witt was met zijn broer Cornelis de leider van de staatsgezinden, een anti-Orangistische groepering die door Johan de Witt de partij van de vrijheid genoemd werd.

De staatsgezinden waren erg trots op het resultaat, wie er iets negatiefs over zei, was in hun ogen geen goed vaderlander.

Na zijn plotse dood kwamen de staatsgezinden weer aan de macht.