Staatsmonopolies

Wat hier onterecht “neoliberalisme” wordt genoemd is niets meer dan het verkopen van staatsmonopolies, en de markt reguleren ten faveure van bepaalde spelers.

Maar zo zit heel Nederland in elkaar: geprivatiseerde staatsmonopolies.

In 1662 werden ook staatsmonopolies op hennep, bont en schoenleer ingesteld en de heffing van tol werd verhoogd wat ook de Nederlandse handelaren in het land voor hogere lasten stelde.

Mogelijk ontving hij een deel van de opbrengsten van staatsmonopolies.

Een staatsmonopolie dat de exploitatie van mini-staatsmonopolies beheert en dat structureel in een wereldwijd kartel opereert "hypercommerciëel" noemen is toch een beetje vreemd.

Igor Artemyev, hoofd van de Federal Anti-Monopoly Service, maakt gewag van een kapitalisme van staatsmonopolies.

Concurrentie als cultuur sluit je uit met staatsmonopolies.

Medicijnen zijn duur en dat is niet omdat medicijnen duur zijn, maar omdat de overheid staatsmonopolies uitdeelt.

Op last van de Europese Unie, die dergelijke staatsmonopolies in eurolanden niet langer dult.

Struikelblok is echter wat ik 'de dode hand van de staat' zou willen noemen: overgereguleerde staatsmonopolies die innovatie en groei frustreren.

Vrije handel, weg met overheidsbemoeienis, concurrentie in plaats van staatsmonopolies, er was in die jaren nauwelijks kritiek tegen de mooie plannen om bijvoorbeeld de PTT te privatiseren.

Ook na de opheffing ervan trachtte men door o.a. staatsmonopolies en hoge accijnzen het gebruik te ontmoedigen.