Standaardtaal

Als er in Nederland een regionaal gekleurde standaardtaal tot norm verheven zou worden, zal het verschil met de standaardtaal in België veel groter worden.

Dat de cultuur- en standaardtaal van de Vlamingen Nederlands is, maakt hen dus nog niet tot Nederlanders, maar tot een Vlaamse etniciteit, gekenmerkt door de Nederlandse standaardtaal die gebruikt wordt naast de Vlaamse streektalen als spreektaal.

Op het gebied van grammatica en vocabulaire wijken enkele dialecten significant af van de standaardtaal.

En de rijkdom van de standaardtaal wordt niet meer aangeleerd.

Hij is daarbij een voorstander van een publieke omroep die aan volksverheffing doet en de standaardtaal verdedigt.

Ik snap niet op welke manier het dan nog een mannelijk woord is, want die verwijzingen zijn immers het enige criterium dat we hebben in de Standaardtaal, ook in Vlaanderen.

Een native speaker uit de Westhoek of De Pijp in Amsterdam heeft toch ook een accent, ook als hij of zij de standaardtaal spreekt.

Bij sommige iteratiefvormen zoals zwengelen, murmelen en mompelen is de oude grondvorm van het werkwoord zelfs helemaal verdwenen uit de standaardtaal.

Binnen een gebied waarbinnen de norm van de standaardtaal wordt opgelegd, worden ook vaak variëteiten gesproken die daarmee geen nauwe verwantschap vertonen.

Dat laatste verschijnsel heeft zich in ieder geval in België voorgedaan: door het vervangen van het Nederlands door Frans als standaardtaal zijn de dialecten daar sterk gaan divergeren.

De Noord-Nederlandse standaardtaal was daar in gebruik bij de weinige en kleine Hervormde (Calvinistische) gemeenten die steun vonden bij de plaatselijke adel.

De standaardtaal berust op de oostelijke variant, het Weide-Mari (марий йылме).

De standaardtaal is gebaseerd op het dialect dat wordt gesproken rond het dorp Akoesja.

Deze klank komt allereerst voor in ontleningen uit de standaardtaal (Want Sjef dat ies 'nen brave vent, i.p.v. broave).

Deze standaardtaal berust op oude schrijftaaltradities, die in de Middeleeuwen vooral voor rechtsteksten in gebruik waren en daarna nog enige tijd voor literair werk.

Deze theorie geldt nu als hopeloos verouderd, maar in de negentiende eeuw was het normaal te denken dat dialecten erfgoed uit de oertijd bezaten en nauwelijks veranderden tot de komst van de standaardtaal.

Door het vastleggen in een standaardtaal wordt het mogelijk op een eenduidige manier te communiceren over het ontwerp en de toetsing daarvan.

Er is een Friese standaardtaal.

Harbert, W., 2007, The Germanic Languages, Cambridge University Press, p. 3 Eerder nog dan in de Nederlanden begon er een eigen standaardtaal te ontstaan in het midden van het huidige Duitsland.

Het beeld van dialecten als vervormingen van de standaardtaal is een anachronistische voorstelling van zaken.