Stegoceras in een zin

In 1918 benoemde Lambe een tweede soort: Stegoceras brevis, later Stegoceras breve.

Baszio zag het materiaal, die hij toen overigens niet als dat van Stegoceras lambei herkende, als een tussenvorm tussen de Noord-Amerikaanse soorten en de Aziatische Prenocephale prenes.

Buiten de typesoort werden sinds 2003 dus geen valide andere soorten van Stegoceras erkend.

C.M. Sternbergs studie uit 1945 die liet zien dat Troodon niet identiek was aan Stegoceras, leidde ertoe dat het hele begrip Troodontidae als irrelevant verlaten werd, hoewel Lori Shano Russell het in 1948 nog als een theropode familie herdefinieerde.

Dat zou wijzen op een grootte gelijk aan Stegoceras validum, zo'n 2,2 meter lengte bij een gewicht van veertig kilogram.

Een uniek kenmerk van Stegoceras is de enorme dichtheid van de dikke buitenwand.

In 1987 werd de soortnaam door Hans-Dieter Sues en Peter Malcolm Galton geëmendeerd tot Stegoceras validum.

In 2011 benoemden Steven Jasinki en Robert Michael Sullivan een Stegoceras novomexicanum op basis van sterk gelijkend materiaal van ongeveer dezelfde ouderdom.

In latere analyses valt Colepiocephale echter meestal uit als een verwant van Stegoceras, basaal in de Pachycephalosauridae, zoals getoond in dit kladogram.

Tegelijkertijd benoemde Sternberg een Stegoceras lambei.

Van Stegoceras validum is een groot aantal mogelijke schedeldaken gevonden; Sullivan gaf in 2003 een lijst van ruim honderd exemplaren wat de soort tot de van de meeste fossielen bekende pachycephalosauriër maakt.

C.M. Sternbergs studie uit 1945 die liet zien dat Troodon niet identiek was aan Stegoceras, leidde ertoe dat het hele begrip Troodontidae als irrelevant verlaten werd.

Voeding Zoals bij de meeste van zijn verwanten, weten wetenschappers nog niet wat deze dinosauriërs aten, maar de premaxillaire tanden en de muil zijn niet zo breed als bij de verwante Stegoceras, wat andere voedingsgewoonten kan aanduiden.

Bij die gelegenheid hernoemde Sternberg Troodon sternbergi Brown & Schlaikjer 1943 tot een Stegoceras sternbergi.

Hoewel Snively de sterkte van bot nu een derde lager inschatte, kwam hij tot de conclusie dat de koepel van Stegoceras vijf tot tien maal sterker was dan nodig om de stoten op te vangen.

Stegoceras had op zijn kop een zwaar bol schedeldak met een dikte van zes centimeter, dat vanaf de snuit tot aan zijn achterhoofd reikte.