Stellaire in een zin

Het is bekend dat lage niveaus van stellaire UV-straling ertoe leidt dat een omcirkelende planeet minder ozon herbergt – en dus minder goed beschermd is tegen UV.

Het nieuw ontdekte stellaire object zendt al zeker 33 jaar elke 22 minuten radiogolven uit, waardoor het ons begrip van magnetars en neutronensterren uitdaagt.

Infrarood licht wordt niet tegengehouden door deze stofwolken, waardoor de stellaire kraamkamers overduidelijk in beeld verschijnen.

De ruimtefoto van de week is deze prachtige foto van donkere bolwolken in de stellaire kraamkamer IC 2944.

Deze wolken bevinden zich tussen de 1300 tot 1600 lichtjaar afstand van de aarde en omvatten niet alleen de meest actieve stellaire kraamkamer in de omgeving van ons zonnestelsel, maar ook de hieronder afgebeelde Vlamnevel.

Tot nu toe zijn zulke stellaire zwarte gaten alleen gevonden als er een gewone ster omheen cirkelt.

Ze zijn niet de eerste die een slapend zwart gat met stellaire massa ontdekken buiten onze Melkweg.

Astronomen namen een heldere stellaire explosie aan de nachtelijke hemel waar, die zelfs op het zuidelijk halfrond met het blote oog te zien was.

Dat komt omdat verschroeiende stellaire straling en vreemde omloopbanen roet in het eten gooien.

Het stellaire puin dat de pulsar omringt, maakt het op dit moment nog erg lastig om door het stof heen te turen.

In het eerste model simuleerden ze de planeet zoals die in 2018 beschreven is, terwijl deze zijn baantjes trok rond een rustige Ster van Barnard (en dus in afwezigheid van stellaire activiteit).

Rondom het zwarte gat in het centrum van de Melkweg draaien namelijk honderden witte dwergen, neutronensterren en stellaire zwarte gaten.

Wil een planeet zijn magnetosfeer behouden gedurende alle stadia van de stellaire evolutie, dan moet zijn magnetische veld minstens honderd keer sterker zijn dan het huidige magnetische veld van Jupiter.

De eerste categorie omvat zwarte gaten met een stellaire massa die variëren van enkele zonmassa’s tot tientallen zonmassa’s en waarvan wordt aangenomen dat ze ontstaan wanneer zware sterren sterven.

Deze kleine rotatie van de stellaire baan van S2 hebben onderzoekers nu duidelijk in kaart gebracht.

Op radiobeelden is (rechts) een enorme stellaire wind te zien die zich bij Antares (in het hart van de afbeelding) vandaan haast.

De eerste manier is het samensmelten van stellaire zwarte gaten en andere extreem compacte objecten via accretie.

Sommige astronomen vinden het nog te vroeg om deze nieuwe klasse van stellaire explosies uit te roepen, omdat het aantal observaties zo klein is.

Van 1926 tot 1928 was hij privaat-docent in de stellaire-astronomie aan de universiteit van Amsterdam.

Bovendien konden de onderzoekers uitsluiten dat de isotoop van een hele verre stellaire explosie afkomstig is, omdat de deeltjes in dat geval tijdens hun reis door de barre omstandigheden in de ruimte zouden zijn verzwolgen.